چند ماه پیش بود، خوب به یاد دارم. با هم در خیابان‌ها راه می‌رفتیم، گاهی که سرم را بر می‌گرداندم، او را نمی‌دیدم، دنبالش می‌گشتم و او را روبه‌روی مغازه‌های ورزشی پیدا می‌کردم که به اسکیت بردهای پشت ویترین خیره مانده بود.منتظر می‌ایستادم تا کمی نگاهشان کند. گاهی هم آرام زیرلب می‌گفتم: « می‌رسی بهش.» دستش را می‌گرفتم و او را از ویترین مغازه جدا می‌کردم. اکنون بدستش آورده بود، آمده بود تا لذتی را که روزها تصورش می‌کرد را جدی جدی بچشد.
به همین خاطر باید در جایی حضور پیدا می‌کرد که مسئولان، آن قسمت را برای هم‌جنس‌های او اختصاص داده‌اند. مکانی که شده‌است پناهگاهی برای او و امثالش که آن‌ها را از آسیب‌های اجتماعی احتمالی دور می‌کند. هرگاه که به آنجا قدم می‌گذارم با خودم فکر می‌کنم چرا هم‌جنس‌های من باید تاوان رفتارهای نادرست جنس مذکر را بدهند؟
برای چشیدن طعم آن نمی‌شود در هر فضای بازی حضور پیدا کند، شهر کوچکش هنوز نتوانسته دختران را در کنار این نوع ورزش‌ها بپذیرد،شاید اگر در محیط‌های عمومی حضور پیدا می‌کرد، هزاران چشم تماشاچی‌اش می‌شدند. تماشاچی‌هایی که شاید حرف‌هایی رد و بدل می‌کردند که ممکن بود گوشه‌ی دل او را می‌ارزدند.از دل هزاران نفر آخر سر یکی تماشاچی باقی نمی‌ماند و جلو می‌آمد و او را منع می‌کرد از انجام کار مورد علاقه اش آن هم تنها بخاطر دختر بودنش.
شاید اگر شرایط طوری دیگری بود، می‌توانست حصارها را کنار بزند، در دل شهر همان جایی که پسران با اسکیت‌بردهایشان از روی سکوها می‌پرند، حضور پیدا کند.
شاید با حضورش دختران دیگری هم جرأت پیدا می‌کردند و جلو می‌آمدند، آن زمان شاید به جای تلاش برای پیدا کردن آموزش در فضای مجازی، دوستانی می‌یافت و یا حتی مربیانی که می‌توانستند کمکش کنند.
اما او حصارها را دوست دارد، تنهایی بازی کردن برایش حسابی لذت‌بخش است. شکایتی ندارد که باید پنهان شود و قایمکی بازی کند. درونگرایی وجودش شرایط را می‌پسندد، حتی او را به سمت خلوت‌ترین نقطه‌ی پارک سوق می‌دهد. قسمتی که حتی او را از چشمان هم‌جنس‌های خودش هم پنهان می‌کند.
شاید اگر کسی دیگری می‌بود طغیان می‌کرد، هیچ جوره نمی‌پذیرفت که باید پنهانی بازی کند، لذت ببرد. حتی در همین چند دقیقه کوتاه قایمکی به جان خودش و دنیا نق می‌زد. اما او درونگرایی به کمکش آمده بود و همه چیز را برایش مطلوب کرده‌بود، که شاید اگر محیط طور دیگری می‌بود، نوبت او می‌شد که غر بزند و یا حتی پشیمان شود.
انگار که وجودش از جنینی بذر حصار برایش کاشته‌است. نه اینکه بخواهد محدودش کند و یا صد راهش شود. بلکه مزرعه‌ی وجودش درونگرایی پرورش می‌دهد. مانند هزاران مزرعه‌ی دیگر که برونگرایی رشد می‌دهد.
او نه دست به حصارها می‌زند و نه به مزرعه‌ی درونش. بلکه درونش را همانطور که هست در بغل می‌گیرد و می‌پذیرد. قایمکی می‌خندد، بازی می‌کند، پیروز میدان می‌شود، گاهی هم شکست می‌خورد و طعم زمین خوردن را می‌چشد.
اما آن روز که برای چندمین بار در آنجا حضور پیدا کرده و حسابی تمرین کرده‌بود، دیدمش که به بیرون خیره شده‌است. انگار یک گوشه از وجودش تمایل داشت میان نگاه همجنسهایش حضور پیدا کند و حتی کمی بازی کند.
با کمی تردید اولین حصار را رد کرد. آدم‌های زیادی نبودند که با چشمانشان او را ببینند اما جایی حضور پیدا کرده‌بود که احتمال رد شدن انسان‌ها چند برابر افزایش پیدا کرده‌بود.
حال که تمرین را تمام می‌کند، اکنون به این فکر می‌کنم که آدمی نمی‌تواند جلوی جوانه زدن‌های درونگرایی و برونگرایی قد علم کند، نمی‌تواند دست بیاندازد و آن را از ریشه‌ی جانش جدا کند. شاید تنها باید دست‌هایش را دور خودش حلقه کند و سفت خودش را در آغوش بگیرد و به ریشه‌هایش نشان دهد که آن‌ها را همانطور که هستند می‌پذیرد و قبول دارد.
حال شاید زمان از لابه‌لای پذیرش درونی‌اش، ساقه‌هایش را کمی به سمت مخالف سوق دهد و شاید هم نه. اما فکر می‌کنم می‌توان همدست زمان شد و به سمتی که بیشتر دوست داریم ساقه‌هایمان را هل دهیم. اما شاید هیچگاه نشود ریشه‌ها را تکان داد. ریشه‌ها همیشه پذیرشی می‌خواهند که باید دودستی تقدیمشان کرد.
