صدای نوتیفیکشین گوشیام چشمهای خمارم را باز میکند، گوشی را در دستانم میگیرم و با چشمانی که تلاش میکنند فول اچدیترین تصویر را نشان دهند، سعی میکنم الگو را روی صفحه بکشم. بعد از دوبار اشتباه زدن و غرغرهای گوشیم بابت اینکه چرا الگوی به این سادگی را اینقدر اشتباه وارد میکنی دختر، صفحه باز میشود. دوستم پیغام داده:« فردا دانشگاه باز است بیا تا برویم» از تصور قدم گذاشتن دوباره در داخلش، به وجد میآیم، مینویسم میآیم.

ساعت را هماهنگ میکنیم و یک ساعت بعد روی سنگفرشهایش پا میگذاریم. ورودی دانشکدهیمان، ضربان قلبم را چند برابر میکند. انگار میخواهد بیرون بیاید و تنها از شلوغی همین ورودی در روزهای گذشته سخن بگوید، اما دستم را رویش میگذارم و او را به آرامش دعوت میکنم.



وارد دانشکده میشویم و سیلی وحشتناک از خاطرههایمان روبهرویمان قرار میگیرد. میخواهیم برگردیم، میخواهیم بیخیال شویم اما همان قلبی که میخواهد از سینه بیرون بیاید و از این روزهای سیاه ناله کند میگوید ادامه دهید. به آموزش دانشکده میرویم و ماکتها را تحویل میگیریم تا هرچه سریعتر آنجا را ترک کنیم. میخواهیم از خاطراتی که دستانش را روی گلویمان گذاشتهاست و هر آن میخواهد یادآوری شود، فرار کنیم.


بعد از تحویل آنها، با اینکه میدانیم شکنجهای بیش نیست، جلوتر میرویم. خودش مینشیند پشت فرمان وجودمان، قلبمان را میگویم. کنترل را دست میگیرد و به هرکجا که خاطره هایمان بیشتر تعلق دارند، میبرند.

ما را میبرد به کلاسی که پاییز و بهارهایی را در آن سر کردیم، برای نشستن روی صندلیهای خوبش جا گرفتیم و گاهی هم روی صندلی استاد نشستیم و ادای آنها را درآوردیم.



آنقدر کلاس بوی نبود ما را میدهد که دست به کار میشویم چیزی از خود باقی بگذاریم. تا بلکه درد سینهیمان را کم کنیم.


قلبمان ما را به سالنی که زندگیاش کردهایم، به فضاهای کوچکی که برای خودمان پاتوقشان کردهبودیم، میبرد.



به مسیری که اسمش را عاشق و معشوقان دانشگاه لاو استریت گذاشته بودند، اما ما عذبها آن را مسیر گشنگان مینامیدیم، چون آن مسیر را نه تنها برای گرفتن دست یار بلکه تنها برای رسیدن به غذاخوری میپیماییدیم.

میبردمان به غذاخوری که گلهای میزهایش را قرق میکردیم و با قاشق و چنگالهایی که از چند دقیقه پیشش خبر نداشتیم غذا میخوردیم.




حال نه جا گرفتن روی صندلی خوب کلاس لازم است، نه درآوردن ادای استاد حال میدهد، نه پاتوقمان پاتوق است. نه غذاخوری غذا دارد.

نه لاواستریت عاشق و معشوق دارد و نه گرسنه، بلکه گهگداری آدمهایی را میبینند که قلبشان را محکم در دست گرفتهاند، تا توسط سکوتی که میبیند تکه پاره نشوند، آدمهایی که به زور لبخند میزنند تا خنده را در این روزها فراموشان نکند.


آدمهایی که یواشکی هم را در آغوش میگیرند تا کمی در سیاهی این روزها حس پلشت تنهایی را دفن کنند.

حال برمیگردیم و فکر میکنم خیلی موفق نبودهایم چون در تک تک همان فضاها تکههایی از قلبمان را گذاشتیم و آمدیم. آنها را امروز در آنجا باقی نگذاشتهایم بلکه آنها را همان روزها تقدیم این فضاها کردیم.

تکههایی که برگشتنی نیستند، بلکه مخصوص همان لحظهاند که جدا شدهاند، دقیقا مخصوص همان زمان و همان مکان. شاید داشتیم فکر میکردیم با این تکه ها چه کنیم، با خاطرات و احساساتی که دوستشان داریم اما همزمان نفسمان را میگیرند.حال شاید کمی میدانیم بعضی تکهها و یا خاطرات را نباید پا پیچشان شد باید بگذاری همانجا بمانند، چون متعلق همان جا هستند.
