ما آدم‌ها یاد گرفتیم تولد عزیزانمان را در خاطرمان حفظ کنیم. آن را در تقویم رو میزی‌مان یادداشت کنیم و یا برای آن روز به گوشی‌مان بسپاریم تا یادمان بی‌اندازد. میخواهیم اگر کوتاهی کرده‌ایم در این روز حداکثر تلاشمان را کرده و جبرانش کنیم. فکر می‌کنم در آن لحظه که سعی بر جبران داریم حال خوبی هم مهمان وجود خودمان می‌شود.
به آن حال خوب می‌اندیشم که چرا در طول روزهای دیگر از خود و دیگران دریغ می‌کنیم؟ چرا یادمان نمی‌ماند که هرروز می‌تواند تولدی باشد، سرشار از توجه و حضور.
صدای قطرات آب را که با شدت به زمین برخورد می‌کرد را می‌شنیدم، مدتی بعد متوقف شد و باگذشت چند دقیقه حوله پیچ دم در ایستاد. راهی شد تا برای شب حسابی آماده شود.
از وقتی که به یاد می‌آورم، مناسبت‌ها، آن هم تولد برایمان امر مهمی تلقی می‌شد. کوچکی و بزرگیش اهمیت چندانی ندارد، اینکه چند نفر را مهمان کنیم، آن را کجا برگزار کنیم و یا چه بپوشیم هم آنقدرها مهم نبوده است. تولدهایی را به یاد می‌آورم که گاهی سه نفری با کیک کوچکی کنارهم جشن گرفتیم و یا دیگر تولدهایی که همراه با چندین میهمان برگزارش کرده‌ایم.
امروز هم یکی از آن همان مناسبت‌ها ست که صاحب‌اش با روش اندازه گیری مخصوص خودش، شب‌هایی را که باید می‌خوابیده را رد کرده‌است و بالاخره به روز مخصوص خودش رسیده است.
حال خانواده‌اش تمام سعی‌شان را می‌کنند تا امروز را برایش تبدیل به روزی مخصوص به خودش بکنند. قانون‌ها و سختگیری‌های هرروز را کاهش می‌دهند. تصاویر مورد علاقه اش را به در و دیوار خانه با زحمت زیادی متصل می‌کنند.
دوستداشتنی‌ترین لباسها را برایش محیا می‌کند و اجازه می‌دهند کمی فراتر از هرروز برود.
و مهیمان‌هایشان برای دخترک مسافت زیادی را از شهر دیگری طی می‌کنند و می‌آیند تا برایش یادآوری شود که چقدر بودنش برایشان ارزشمند است. وقتی جشن برپا می‌شود به دیگران می‌نگرم. می‌دانی هرکسی به اندازه‌ی خودش برای تقدیم کردن ذره‌ای شادی به او تلاش خودش را کرده‌است.
انگاری که بعضی‌های توان‌شان تا این روز را برای او سرپا باشند و کنارش شادی کنند و یا حتی کارهایشان را طوری راست و ریست کرده‌اند که برای روز خاص دخترک حضور داشته باشند.
برای تقدیم حس به او راه زیادی باید رفت. اما وقتی راه را می‌پیمایی. وقتی شادی را که مسبب‌اش شده‌ای را به وجودش تزریق می‌کنی. وقتی به یادش می‌اندازی که چقدر دوستش داری. همانجا هم یاد خودت می‌آید که برای نشان دادن این حس به او چه کارها که میتوانی بکنی.
حال بعد از اینکه فهمیدی بخاطر عزیزانت، نشدنی برایت وجود ندارد. شاید سعی کنی برایشان هرروز تلاش کنی.
یعنی تا جایی که می‌شود احساس خوب را هرروز به شکل‌های متفاوتی تقدیم‌شان و آن را تنها مختص به یک روز نکنیم.
