همیشه برایم تجربه‌های اول مشکل بوده و هست. آنقدری که قبل از شروع‌اش منتظر بهانه‌ای هستم تا بیخیالش شوم. حتی گاهی خودم را گول می‌زنم. مانند مادری که می‌نشیند پای بچه‌اش و با هزاران پند و اندرز قصد دارد او را از انجام کاری طبیعی باز دارد می‌شوم. برایم خودم مرثیه می‌خوانم که بیخیال شو، نرو، با نرفتن چیزی را از دست نمی‌دهی.اما خب دروغ می‌گویم، بد هم دروغ می‌گویم، طوری که بخشی از مغزم که راستگو مانده است به بخش دیگر که در دروغ فرو رفته است می‌خندد. انگار که زیر لب می گوید:« باز موقعیت‌های جدید آمدند و تو شروع کردی.» اما امروز بخش راستگو دوام آورد و بیخیال کم آوردن در برابر این جنگ شدم.
این بار برخلاف موقعیت‌های گذشته تنها نبودم. همراهانی داشتم که برای آن‌ها بار نخست نبود. اما من خود آن لحظه‌ام را درون یکی از آن‌ها جست‌وجو می‌کردم.
زمین تا آسمان باهم تفاوت داشتیم اما احساساتش در آن لحظه طوری بود که انگار از درون خود من بیرون آمده‌بود.
همان اول کاری خسته شده‌بودیم. همراه دیگرامان انگار می‌دانست کی و کجا آمپر می‌چسبانیم. نگاهمان می‌کرد. صدایمان می‌زد از نزدیکی قله نوید می‌داد تا در استراحت غرق نشویم.
گاهی هم که کم می‌آوردیم حرفی از رسیدن و بلند شدن نمی‌زد. انگار می‌دانست حال جدی جدی وقت نفس تازه کردن است .
با چشمانم می‌دیدم و در درونم حس می‌کردم که چقدر خستگی می‌تواند کاری نکند. چقدر می‌تواند خودش را بروز دهد اما تو را بیخیال نکند.
چقدر می‌تواند به موتور درونت فشار بیاورد اما نتواند آن را خاموش کند. حتی ترس هم همراهش می‌شود تو را زمین می‌زنند اما جلوی بلند شدنت را نمی‌تواند بگیرد.
حال انگار نه انگار که در مغزت جنگی بین آمدن و نیامدن به پا بود. انگار نه انگار که آن آدمی که منتظر بهانه بود و حتی پتانسیل ساختنشان را داشت تو بودی. انگار که مغزت بین راه با تمام ترسی که سلول‌هایت حس می‌کنند، با تمام پیام‌های خستگی که دریافت می‌کند. درمی‌یابد که حال خوب آن لحظه‌ات در گرو رسیدن به قله است.
اینها را یواشکی می‌فهمد، یا بهتر است بگویم اینها را خودمان همانطور که آرام آرام فهمیدیم، آهسته هم حالیش می‌کنیم. حال که روی قله ایستاده‌ایم به این فکر می‌کنم که یاسمین ابتدا کجا و یاسمین حال کجا. یاسمین ترسو و خسته کجا و یاسمینی که همه چیز را تحمل کرد کجا؟
با خودم فکر می‌کنم حداقل از این بعد، وقتی سلول‌های مغزم بهانه‌ها را دور تا دور خودشان کشیدند، وقتی بین رفتن و ماندن جنگ و دعوا را افتاد. مانند بزرگتری بالای سرشان حاضر شوم و تک تک حس امروز را که در درونم نگه داشته‌ام، به رویشان بیاورم تا شاید بیخیال این بچه بازی‌ها شوند.
