گاهی سربالایی زندگی‌ات را به هرسختی هم که شده طی می‌کنی. بالا و بالا تر می‌روی. درست در همان زمانیکه به نقطه‌ی خوبی رسیده‌ای و می‌توانی برای پیشرفتت جشن بگیری و برای خودت موقعیت‌های خوبی رقم بزنی. سر و کله‌ی زمانه پیدا می‌شود. تو را مابین خود و خانوادهات و والدین‌ات قرار می‌دهد. نمی‌دانم کدام انتخاب شایسته است. نمی‌دانم چشم‌هایت باید کدام خانوادهات را در اولویت قرار دهند. آن‌هایی را که به دنیایت آورده‌اند و یا آن‌هایی را که تو به دنیا آوردی و بازهم نمی‌دانم آن وسط خودت چه می‌شوی. نمی‌دانم شایسته است خودخواه باشی یا فداکار ، مهربان باشی یا خنثی. نمی‌دانم اما او در همه حال و در هر شرایطی فداکارترین می‌شود و من همیشه با این سوال تنها می‌مانم که خودش چه؟
دوربین‌ام را برمی‌دارم و وارد سالن می‌شوم، این آخرین باری‌ست که می‌توانم از این خانه عکسی ثبت کنم. چند دقیقه پیش بود که مامان پیام داد و گفت که طبقه‌ی بالای خانه‌ی مادربزرگم خالی شده‌است و باید تا چند روز آینده خانه‌ی خود را به قصد سکونت در آنجا ترک کنیم.
وارد اتاقم می‌شوم و بیشتر از قبل نگاهش می‌کنم. فکر رفتن دلتنگم می‌کند. نه دلتنگ خودش و دیوارهایش، نه دلتنگ پنجره‌ی کوچکش، بلکه دلتنگ تک تک خاطرات این ده سال می‌شوم که در بین دیوارهایش رقم خورده است.
اما حال خاطرات را در درون جعبه‌ی ذهنت می‌کنی و خود را دور از یادآوری‌شان. چرا که در محیط جدید خاطرات و تجربه‌های جدید در انتظار است.
مادرم می‌گوید دقیقا بیست‌و یک سال خورده‌ای پیش بود که منِ چند روزه را زیر بغلش زده، اثاث و لوزامش را همراه پدرم به همان خانه برده‌است، یعنی همان جایی که حال بعد این سال‌ها باید دوباره به سمت‌ش کوچ کنیم. وسایلش را جمع و جور می‌کند و نگاهش می‌کنم و به این فکر می‌کنم در پنهانی‌ترین لایه‌های وجودش از این اتفاق چه حسی دارد؟
حال که بعد از سال‌ها وسایل جدیدش را جمع و جور می‌کند تا وارد خانه‌ی قدیمی‌اش شود، حسی شبیه خوشحالی دارد یا ناراحتی؟
نمی‌دانم شاید اگر من جای بودم می‌توانستم حسی شبیه شکست داشته باشم، حسی شبیه بازگشت به همان نقطه‌ی اول.
وقتی با خانه‌ی خالی گذشته‌هایش برای اولین بار روبه‌رو شد آهسته پشت سرش راه می‌رفتم و سعی بر کشف حسش داشتم. آخر وقتی بین خودمان حرفش می‌شود حسابی راضی ست. دوست داشتم در خلوتش گاهی سرک بکشم و حسش را درک کنم.ببینم همان ثمانه‌ای ست که بین ما می‌خندد و شوق و ذوق دارد یا نه می‌تواند شبیه کسی شود که در دلش از بازگشت دلخور است.
برای کشف‌ش، حواسم را وقتی که بالا پایین آمدن‌های پله‌های ساختمان جدید نفسش را بریده بود جمع کردم. آخر آدم‌ها وقتی خسته یا عصبانی می‌شوند، حس واقعی‌شان را خوب نشانت می‌دهند. تند تند نفس می‌کشید، درد پایش کمی اوقاتش را تلخ کرده‌بود، اما نه غر می‌زد و نه از زمین و زمان گله می‌کرد کاری که بعضی آدم بزرگ‌ها خوب بلدش هستند.
نمی‌دانم پشت همه‌ی کارهایش، سرو سامان دادن هایش خوشحال است یا ناراحت، راضی ست یا ناراضی؟
او در این سال‌ها خوب بلد شده‌است، بخاطر ما ناراحت باشد و خوشحال، خوب یاد دارد بخاطر ما چیزی را دوست بدارد و از چیزی دوری کند. اما شاید حال وقتش است یکبار هم که شده برای خودش، برای دلش چیزی را بخواهد.
شاید اگر زن دیگری می‌بود دوست نداشت به نقطه‌ی اول برگردد، شاید دوست نداشت زندگی‌اش را جایی ادامه دهد که شروع کرده‌است. شاید دوست نداشت جایی که روزی دختر بچه‌ی یک ماهه‌اش را بغل کرده دوباره دختر بچه‌ی بیست و دو ساله‌اش را ببیند.
نمی‌دانم شاید هردویشان دوست ندارند همان جایی باشند که سال‌ها پیش بوده‌اند . همانجایی که سال‌ها پیش برای سرپا شدنش تلاش کرده‌بودند و حال هم باید دوباره نو نوارش کنند.
وسایل جمع می‌شوند و کمی بعد به خانه‌ی جدید می‌رسند. شاید اگر خود وسایل هم زبان باز کنند، بگویند که دلشان نمی‌خواهد باز به همان خانه‌ی قدیمی برگردند، شاید آن‌ها هم دلشان خانه‌ای جدید تمنا می‌کند.
خانه‌ی جدید او ، آشپزخانه‌ی سردی تقدیمش کرده‌است اتاق مخصوص‌ش را از او گرفته است، پله‌ی سرویس برایش کوهی‌ست که هر دفعه نیاز است به سختی فتحش کند. اما اتاق‌های خوب همگی از آن ماست. آشپزخانه هم که از ما حسابی دور است و پله‌های هم کمی بلندی پرش‌هایمان را طلب می‌کند. اما مهم‌تر از همه حال مادربزرگم بالای سرش دخترش را دارد و غذای گرم و آماده‌ی او را.
زندگی در خانه‌ی جدید آغاز می‌شود. خودش همه چیز را سرپا می‌کند و فیتیله‌ی این آتش را روشن می‌کند.
او بازهم انتخاب نمی‌کند، برایش انتخاب می‌کنند. زمانه، شرایط برایش اینجا ماندن را رقم می‌زند.
حال همه چیز بر وفق مراد همگی‌ست، برای او چطور؟ به خودم فکر می‌کنم، آیا می‌توانم مانند او فداکار باشم؟ می‌توانم از خواسته‌های خودم بگذرم و دوباره به نقطه‌ی شروع برگردم، آن هم بخاطر مادرم؟ می‌توانم از اتاق خصوصی‌ام بگذرم و آن را دو دستی تقدیم دخترانم بکنم؟ می‌توانم به جای پیشرفت و داشتن چیزهای جدید، گذشته را انتخاب کنم؟
آیا روزی می‌توانم وقتی مادرم صدایم کرد زندگی‌ای که برایش جان کنده‌ام را رها کنم و به سویش یعنی به نقطه‌ی صفر برگردم؟ کدام درست است ؟ برگشت؟ کدام غلط است؟ ماندن؟ کدام کار درست را می‌کند؟ آنکه برای خودش می‌ماند و یا آنکه برای خانواده‌اش برمی‌گردد؟ چقدر حق داری خودت را در بین خانواده انتخاب کنی؟ و یا اصلا چرا زمانه تو را در این گردونه‌ی انتخاب قرار می‌دهد؟ شبیه او بودن منطقی ست یا مانند او نبودن؟ او اگر صدایم بزند چه؟ برمی‌گردم؟
