او همیشه بوی انتظار می‌دهد، حتی اگر تصمیم بگیرد میهمان همیشگی ما باشد، بخواهد هرروز سال اینجا خانه کند و بام خانه‌هایمان را سنگین. هرکار کند بازهم بوی انتظار می‌دهد. بازهم حسرت فراوانی را برایمان باقی می‌گذارد. حسرتی که از لابه‌لای تصاویر دیگران قد علم می‌کند. تصاویری که نشانت می‌دهند جای دیگری را برای میهمان شدن انتخاب می‌کند و گویا صاحب خانه شده‌است.
او برای کشاورز روستای بغلی که حال بعد مدت‌ها گوشه نگاهی به زمین‌هایش کرده‌است بوی انتظار می‌دهد.
او برای آدم‌ها که سال تا سال برای آمدنش روزها را در ذهنشان خط زده‌است تا با حضورش آدم‌برفی بسازد، بوی انتظار می‌دهد.
او حتی برای گوشی‌ها و دوربین‌های ما هم بوی انتظار می‌دهد.
می‌آید، اما انتظار رخت بر نمی‌بندد. حسرت فرار نمی‌کند.
می‌دانی چرا؟ چون وقتی به آغوشش می‌گیری، وقتی پایت را تا اعماق وجودش فرو می‌بری، وقتی همه‌جا را با مدادش برایت سفید رنگ می‌زند. وقتی گوشیت را روبه‌رویش می‌گیری تا تصویر حضورش را به دست تاریخ بدهی.نمی‌دانی بازهم چشمانت او را می‌بینند یا نه؟ نمی‌دانی این آخرین آغوش ست یا نه؟ نمی‌دانی انتظارهای ته دلت را لگد مال کنی یا هنوز نگهشان داری؟ نمی‌دانی حسرت را فراریش بدهی یا نه؟
نمی‌دانی حسرت را فراریش بدهی یا نه؟ میخواهی در مقابلش شادترین باشی، میخواهی آنقدر به آغوشش بگیری که هم رنگش شوی، میخواهی آنقدر با قدم‌هایت همه جایش را با حضور خودت پر کنی اما انتظارهای ته دلت نمی‌دانند کجا بروند، ترس ندیدن و دیگر نداشتنش ته قلبت را خنثی می‌کند.
راه می‌روی، او را تبدیل به آدمکی شبیه خودت می‌کنی، زمین را با کمکش آبیاری می‌کنی. تصویرش را ثبت می‌کنی اما همراه با ترس کوچک دلت که همه چیز را بهم ریخته است و نمی‌گذارد لذت، تمام و کمال از آن تو باشد.
برای بار آخر نگاهش می‌کنم. کلیشه‌ای می‌شود بگویم خداحافظی سخت است اما می‌گویم، دلم می‌خواهد در گوشش بگویم:« آنقدر بیا و میهمان ما شو، یا نه بیا و صاحب خانه شو. اما بیا و روی انتظار و ترس قراضه‌ی ته دلمان را کم کن.»
حال از خودم می‌پرسم دیگرچه چیزهایی برایم بوی انتظار می‌دهند؟ تقصیر نیامدن های آنهاست یا قلبم که انتظار را در خودش جای داده است؟
