چند ساله بودم؟ نمی‌دانم فقط از تاریخچه‌ی او این را به خاطر دارم که مامانی‌ام از کوتاهی صندلی‌های آشپزخانه به جان بابایی‌ام حسابی گله می‌کرد. از اینکه کوتاهی صندلی کار را برای او سخت‌تر کرده بود حسابی دلگیر بود.روز تولدش را هم به یاد ندارم اما می‌دانم برای خاتمه‌ی گله‌ها برای راحتی مامانی، بابایی دست به کار شده‌بود.
دل و روده‌ی صندلی قدیمی را بیرون ریخته بود، دوتا پای مصنوعی به پاهای کوتاهش اضافه کرده‌بود. انگار مانند نوجوان‌های فامیل که هفته به هفته قد می‌کشند آن هم یک شبه ده بیست سانت به قد و بالایش اضافه شده‌بود.
از آن روز به بعد شده‌بود سوگولی صندلی‌ها. دیگر هیچ کس آن قد کوتاه‌های طفلک را تحویل نمی‌گرفت. هیچ‌کس سر میز صبحانه دلش نمی‌خواست روی کوتاه‌‌‌ترین‌ها بنشیند. همه‌یمان چشم‌هایمان به آن بلندِ خاص بود. چشم می‌زدیم مامانی بلند شود و یواشکی خودمان را رویش پهن کنیم.
مهم نبود که با نشستن بر رویش به آسمان‌ها می‌رویم. مهم نبود پشت میز باید دولا دولا بنشینیم تا دست‌هایمان به روی میز برسد. مهم نبود پاهایمان معلق بودند و یکی دو ثانیه یه بار به میز و پایه‌هایش برخورد می‌کرد. من همان را می‌خواستم. نشستن روی همان صندلی دراز و آبی شکل.
این روزها کاراییش کمی تغییر کرده‌است. دور و اطراف خانه نقش چهارپایه را بازی می‌کند و دست اعضای خانواده را به بلندترین نقاط می‌رساند. نقاطی که تنهایی رسیدن به آن غیرممکن است و تنها کمک او را می‌طلبد. نگاهش می‌کنم، هنوز هم مانند روز اول دلم را می‌برد، هنوز هم سوگولی آشپزخانه است، هنوز هم پاهایم به پایه‌هایش نمی‌رسد، هنوز هم وقتی رویش می‌نشینم دست‌هایم به میز نمی‌رسد، هنوز هم همراهش در آسمان‌ها سیر می‌کنم. هنوز هم او بلندترین است و من کوتاه‌ترین.
به این فکر می‌کنم که عزیز است نه برای قیافه‌ی آبیش، نه برای قد بلند و پروازهایی که برایم به ارمغان می‌آورد. نه برای اینکه ما را به بلندترین نقاط خانه می‌رساند.
عزیز است چون او ساخته‌است. عزیز است چون تک تک اعضایش را برای مهری که به مامانی‌ام داشته‌است باز کرده و از نو سرهم کرده‌است. عزیز است چون با عشق او درآمیخته شده‌است.
حال به این می‌اندیشم که مهر و عشق در هر کاری چقدر می‌تواند همه چیز را متفاوت کند، چقدر می‌تواند هویت ببخشد و از پس کوچکترین چیزها ارزشمندترین‌ها را خلق کند.
