همسن او بودم که برای اولین بار دیدم، چادر گل گلیای که تا چند لحظهی پیش با حساسیت جابهجا میشد و همگی مانند شئای ارزشمند با او رفتار میکردند، یک آن وسط خانه پهن شد و مامانی دست به قیچی به سمتش روانه میشود.




از آن روز هر چند وقت یکبار شاهد برش خوردن انواع و اقسام چادرها بودم. گاهی سیاه بودند و گاهی هم گل گلی. برای سیاه هایشان، ذوق و علاقه ای نداشتم که بنشینم و ساعتها برش خوردن و سر هم شدنش را ببینم. حسی کدر انتقال میدادند. انگار اگر چشمهایم را به برش خوردنش میدوختم، فکر میکردم که وجودم پر میشود از سیاهیاش. اما برای گلگلیهایش جان میدادم.


گاهی دور از چشمشان از روی دشت پر از گلشان میپریدم. برای سقوط نکردن روی آن، تمام تلاشم را میکردم. چون میدانستم هم بازندهی دنیای خودم و هم تنبیه میشوم. حال رونا هم همان شیطنتها را اما کمی متفاوت انجام میدهد و در پیاش تذکر جانانه میگیرد.


حال دیگر مامانی نمیتواند خیاط اعظم باشد و برشها را او بزند. اما همچنان نظارت میکند. او این مقام را یکی پس از دیگری به دخترانش منتقل کردهاست و حال قرعه به نام خاله افتادهاست.

به رونا نگاه میکنم که ذهنش در حال ساختن خاطرات است، در حال آشنایی با رسمی که معلوم نیست آیا وقتی بزرگ شد کسی در خانواده هنوز وجود دارد که اجرایش کند؟ اصلا این مسئولیت در آن زمان زنده است؟

خاله پای چرخ مینشیند و دقیقا مانند روزهای گذشتهی مامانی شروع به دوخت و دوز میکند.


وقتی بیشتر دقت میکنم میفهمم، حتی در جزئیات هم شبیه مامانی رفتار میکنند.


چادر گلگلی قصه، بالاخره وصله پینه شدنش تمام میشود و آماده میشود تا صاحبش تنی به آن بزند.

سرش میکند و دشت گلگلی چادر با وجودش تکمیل میشود.


حال نمیدانم این رسم کوچک تا چه زمانی زنده میماند و نمیدانم اصلا کسی قرار است یادش بگیرد و انجامش دهد؟ نه به عنوان حرفه بلکه تنها برای رفع نیاز خانواده. آیا اصلا در آینده در بین نسلهای جدید همچین نیازی وجود دارد؟ نمیدانم در آینده چه میشود، نمیدانم از لابهلای روزمرگی ها و مشغلههایمان آیا میتواند سالم بیرون بیاید. اما میدانم امروز برای فراموش نکردن خاطرات دورم دست به کار شدم. یا حداقل تمام تلاشم را کردم خاطرات جدید خلق شدهی یکی دیگر را ثبت کنم تا او در آینده تنها سرمایهاش از این روزها هالههایش نباشند. شاید هم ثبتی باشد از رسم کوچکی که دیگر قرار نباشد خانواده با هالههایشان از آن روزها در ذهنشان، زندگی کنند.