سلام
تا به حال شده بخوای یه کسب و کار جدید راه بندازی و ندونی از کجا باید شروع کنی؟
نمیدونم چه نوع تیپ شخصیتی داری اما اگر مثل من یه INTP باشی که فقط تو مسیر می‌تونه مقصد بعدیش رو نشون بده و خونه‌های زندگیش رو به سبک جدول کلمات متقاطع به طور همزمان از چند جهت پر کنه، میتونی تصور کنی که راه‌اندازی کسب و کارت، از اون چیزی که تو دنیای حرفه‌ای ازش به عنوان روش‌های از صفر تا صد یاد می‌کنن قراره کیلومترها فاصله داشته باشه. راه‌اندازی کسب و کارت می‌تونه دقیقا همون چیزی باشه، که عمرا بشه حتی اسمش رو راه‌اندازی کسب و کار گذاشت.
اسم من یگانه است. من یه مدرس زبانم. البته فعلا یه مدرس زبانم. این رو همین‌جا می‌نویسم تا هر دومون یادمون باشه که ممکنه یه روز کارم تغییر کنه. اما من در هر صورت قراره یگانه باقی بمونم، و این اون چیزیه که شاید بتونیم نهایتا سرش به توافق برسیم.
یکی از عجیب‌ترین قسمت‌های دنیای کسب و کار که خودم هم هنوز در حال کشف کردنش هستم اینه که می‌تونه خیلی سریع تمام ابعاد وجودت رو در یک قالب از پیش تعیین شده جا بده. قالبی که جامعه باهاش راحت‌تر سر و کله می‌زنه و به همه احساس امنیت بیشتری می‌ده. قالبی که مخاطب عام رو راحت‌تر می‌تونه بهت برسونه. اما هیچ مخاطب خاصی رو ارضا نمی‌کنه. ساده‌تر بخوام بگم، سر وکله زدن با یه مدرس زبان که براش حتما یه تعریفی تو ذهنت داری، قطعا آسون‌تر از سر و کله زدن با یگانه است که هنوز نمی‌شناسیش، اما یک مدرس زبان اون چیزی هم نیست که بخوای من راجع بهش برات بنویسم. وگرنه اصلا اینجا دنبالش نمیومدی.
اگر از من می‌پرسی، مهمترین بخشی که دنیای کسب و کار امروز بهش احتیاج داره، گذر کردن از مرحله تثبیت خود (Ego) و قدم گذاشتن در مرحله سیال فردیته (Individuation). مرحله‌ای که تو فراتر از کارت و عنوان و نقشت در زندگی، خودت هستی و خودت (Self). مرحله‌ای که آدمای کمی حاضرن درش قدم بذارن و آدمای کمتری هم حاضرند که راجع بهش بدونند.
همه ما محدودیت‌هایی داریم. اما به نظر من، قالب‌ها صحه بیشتری روی این محدودیت‌ها می‌گذارند. آدمی وقتی یکم مراحل هویت رو پیشتر بره، دیر یا زود به جایی می‌رسه که محدودیت‌ها رنگ می‌بازند.
این همون‌جاییه که کسب و کار دیگه فقط محل کسب درآمد نیست. کسب و کار گره می‌خوره به این که آیا من میخوام همونی باشم که تا امروز همه من رو به اون شکل می‌شناختند؟ آیا من فقط یک مدرس زبانم؟ آیا تو فقط یک ... هستی؟ (جای خالی رو میتونی با هر نقشی که تا حالا داشتی پرکنی.)
و اون وقته که می‌رسی به یه جایی که دورتادورت رو تا جایی که نگاه می‌کنی هیچی نیست. محض رضای خدا هیچی. هیچی و هیچ کس.
این وادی ترسناک می‌تونه دقیقا همون‌جایی باشه که دلت بلرزه و بترسی و بخوای دنده عقب برگردی؛ برگردی و باز هم به نسخه ناکامل خودت بودن ادامه بدی.
و دقیقا همون‌جایی می‌تونه باشه که باید بزنی و بری جلو.
به سمت چی؟
«چی»ش به خودت بستگی داره. «چی» رو قراره تو بسازی. «چی» دقیقا همون چیزیه که تو قراره برای بقیه شکلش بدی. ترسناک به نظر می‌رسه، نه؟
زده به سرم؟ شاید. اما اگه تو هم تا اینجا به حرفام گوش دادی، احتمالا استعداد دیوانگی‌ات بیشتر از من نباشه، کمتر از من هم نیست. تو اگر به قدر من دیوانه نیستی که عملا خودت رو درگیر این چیزا کنی و بیای راجع بهشون برای بقیه بنویسی، حداقل دغدغه‌های از جنس من رو داری.
اسمش رو بذار دیوانگی. یا هر چی. من بهش میگم ماجرا. حالا بماند که ماجرا هم دلالت‌های منفی و مثبت خودش رو داره. اما من اینجام که با تو دقیقا از همین ماجرا بگم: ماجرای یگانه. شاید هم، ماجراهای یگانه.
اگر تو هم دوست داری تو ماجراهای من سهیم بشی، همین‌جا بهم بگو. بهم بگو دوست داری از چیا بیشتر برات بگم.
راستشو بخوای، من همراهای قدیمی رو بیشتر دوست دارم. اونایی که اونقدر شجاعند که با من تو دنیای دیوانه هیچی قدم بذارن و با هم به «چی» برسیم. پس هر چی زودتر بدو بیا که کلی کار داریم!
