درباره اینکه جهان چگونه به وجود آمد نظرات مختلفی وجود دارد. در روزگاران بسیار دور از اکنون، مردمی که امروز آنها را ایرانیان باستان میخوانیم؛ زیر آسمان شب دور آتش مینشستند و ریش سفید قبیله با آن هیبت بزرگ و صدای بم قصه گفتن را آغاز میکرد و میگفت: «ابتدا چرخ گردان بود بعد آب روان سپس زمین جانداران و در انتها آتش سوزان! اینها مهیا شدند تا نخستین انسان، پادشه پادشاهان، کیومرث شاه به تخت فرمانروایی نشست و القصه...»
از داستانهای اساطیری که بگذریم در ادیان ابراهیمی و آیین اسلامی آمده است که: «خداوند متعال جهان را در شش روز آفرید سپس در روز هفتم استراحت کرد و بعد انسان را از گل آفرید و نام آن را آدم گذاشت. بعد حوا را نیز از گل آفرید و آن دو را از خوردن سیب درخت ممنوعه منع کرد. حوا اما سیب شیرین درخت آفرینش را چید. خدا به آن دو خشم ورزید و به زمین تبعیدشان کرد و از آنجا به بعد جریانی افولناپذیر به نام زندگی آغاز شد.»
این نظریه به عنوان نظریه آفرینشگرایانه معروف است. در دنیای علم نیز نظریات مختلفی در رابطه با پیداش جهان وجود دارد که میان دانشمندان بر سر رد و تایید آن اختلاف است اما اکثر دانشمندان متفقالقول هستند که پیدایش جهان همانند هر پدیده دیگری شروع یا پایانی دارد حتی اگر ما شروع آن را ندانیم! خیلی لازم نیست احساس معلق بودن داشته باشید چون به احتمال زیاد اسم بیگبنگ را شنیدهاید و این پدیده نام آشنا جواب تمام سوالات است چرا که به اتفاق نظر دانشمندان انفجار بزرگ همان بیگ بنگ، نقطه شروع جهان است.

شاید برایتان جالب باشد که بدانید لفظ بیگبنگ در ابتدا برای تمسخر این نظریه استفاده شد اما بعد تبدیل به تنها عبارتی شد که میتوانست شرحالفظ این اتفاق بزرگ کیهانی باشد. جهان امروز از انفجار یک نقطه بسیار داغ در عمق و وسعت بسیار بالایی شکل گرفته است. البته بیگبنگ نظریه کاملا اثبات شدهای نیست و امکان دارد با پیشرفت علم و پیدایش یافتههای جدید کامل یا حتی منسوخ شود اما در حال حاضر تنها بیگبنگ میتواند علت وجود بسیاری از پدیدهها باشد و آنها را توضیح دهد.
ما انسانها همواره سوالات بنیادینی درباره چگونگی پیدایش جهان و آدمی داریم و بارها فکر کردهایم که جهان چگونه ایجاد شده است؟ گاهی جست و جو کردهایم و گاهی تخیل اما هیچوقت به پاسخی روشن و شفاف نرسیدهایم چرا که همواره نادانستههای ما بیشتر از دانستههایمان است اما تنها چیزی که در نهایتِ زندگی و حتی فراتر از آن باقی میماند خوبی است پس این نوشتار را با دو بیتی معروف سعدی به پایان میبرم.
بنی آدم اعضای یکدیگرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار