از نظر عدهای محدود ساختن خود به یک فضا و مکان خاص کار اشتباهی است چرا امکان جاری شدن در لحظه را از نویسنده میگیرد اما اگر هنگام نوشتن یک سلسله مطالب یا رمان خود را محدود به فضای خاص کنید یعنی همیشه در یک مکان سراغ نوشتن آن مجموعه مطالب بروید شانس شما برای تداوم و خلاقیت بیشتر میشود و هیچوقت به بنبست نمیرسید.
آدم بنده عادت است و وقتی ذهن توسط یک مکان به وسیله محرکی مانند یک قطعه موسیقی شرطی شود، به آسانی میتواند حول محور همان موضوع موردنظر قلم بزند چرا که در همان حال و هوای اولیه قرار گرفته است.
بسیاری از نویسندگان مکان مخصوصی برای نوشتن داشتند. مثلا عباس معروفی هنگام نوشتن سمفونی مردگان بارها و بعد از بارها به یک قطعه موسیقی تکراری گوش میداده و طوری ذهن خود را شرطی کرده که در کتاب این سو و آنسوی متن مینویسد اگر باز هم در همان فضای همیشگی به آن قطعه موسیقی گوش دهم میتوانم از سمفونی مردگان بنویسم.
پس برای حفظ تداوم و خلاقیت خود مکان امن را پیدا کنید و به واسطه محرکهای مختلف مثل صدا یا نور ذهن را شرطی کنید تا راحتتر در فضای ذهنی اولیه که شروع خلاقیت بود، قرار بگیرید و دریافتهای تازه خود را بنویسید.