همانا در نوشتن موهبتی وجود دارد که امکان زندگیهای متعدد، موازی با جهان واقعی را به وجود میآورد. به دلیل نویسنده بودن میتوان به بهانههای مختلف به سفر رفت، کارهای متفاوت انجام داد تا ذهن برانگیخته شود. نویسنده بودن جریان آهسته و نرم زندگی را تند میکند یا ریتم آرام را سرعت میبخشد تا عمق و وسعت را با هم تماشا کرد اما در عمل نوشتن، عذابی نیز هست که فرد را به طور مداوم با زندگی از دست رفته مواجه میکند.
بسیاری از افراد شوق نوشتن دارند، عدهای شجاعت ترسیم کردن ذهنشان را و تنها تعداد محدودی میتوانند ارزشمندی رنج را نشان دهند اما باز امکان دارد در گردباد رنج سراسر گرفتار شوند و همه چیز من جمله خود را در خود فروببلعند.
از مواهب همیشگی نوشتن رنج کشیدن است. قلم به جان نویسندگان زخم میزند. با قرار گرفتن قلم روی کاغذ یا انگشتان روی کیبورد جهان ذهنی نویسنده، رنگ و بوی دنیای واقع را میگیرد اما این خطر را دارد که فرد با خاطرات آزاردهنده دوران کودکی چشم در چشم شود و کنار صدای خودش، صدای فریاد سرزنش کننده پدر، حرفهای تحقیرآمیز مادر و لحن پر از تمسخر دوستان را بشنود و تصمیم بگیرد نوشتن را برای همیشه کنار بگذارد تا آن صداهای آزارگر خاموش شود اما نمیتواند چون رنج کار خودش را کرده و نویسنده بینشی متفاوت با دیگران دارد.

زیگموند فروید در کتاب داستایوفسکی و پدرکشی راجعبه داستایوفسکی مینویسد: «فئودور داستایوفسکی هنرمند خلاق و موعظهگر است، میل به فساد دارد و روانش رنج کشیده است.»
هنرمند خلاقی که روان رنجور است، حقیقت آدمی را با تمام نبوغ و جنونش به تصویر میکشد اما زیر بار این عظمت به قهقرا میرود. نویسنده خوب بودن به بهای از دست رفت منِ سرخوش است چون خلق هنرمندانه از روان رنج کشیده حاصل میگردد.
نوشتن توجه کردن را میآموزد و چون نویسنده متوجه میشود که فراسوی مرزهای زندگی چه میگذرد، از صمیم قلب رنج میکشد و این رنجش او را وامیدارد تا افکار و مشاهدات خود را روی کاغذ بیاورد اما از خودش هراسان میشود، قدمی به عقب میرود یا گامی به جلو برمیدارد اما در اصل قضیه فرقی ندارد چون به هر جهت که متمایل شود زمین میخورد و زخمی میشود.
نویسندگان با رنج کشیدن، رشد میکنند. جهان را آنگونه که باید باشد مییابند و میتوانند عالم مُثل افلاطون را ببینند اما آیا آنقدر قدرتمند خواهند بود که بتوانند آن را به مردمان نشان دهند؟ اگر نویسندهای بتواند در دل آن صداهایی که روی هم میافتد، صدای مهربانانه فردی را بیابد که همیشه مشوقاش بوده، آنوقت راه سازش با رنج نوشتن هویدا میشود چرا که نوشتن در حقیقیترین معنای خود درد و درمان است. ذهن مشوش را نظم میدهد، دل آشفته را آرام میکند اما آرامشش از جنس آرامش قبل طوفان است.
با وجود این رنج مداوم اما کسی که در خودش نیاز و اجبار به نوشتن را احساس میکند باید بنویسد اما بهتر است بداند که در عمل نوشتن پاداشی در کار نیست چون رنج نوشتن خود موهبت نوشتن است.