برای آنکه شخصیت داستانی حقیقی بنظر برسد، نیاز به پیش زمینه دارد. امکان دارد در هنگام روایت داستان، رویدادهایی پیش از وقوع رخداد اصلی اتفاق افتاده باشند که بیان کردن آن در خط اصلی داستان دشوار و حوصلهسربر بنظر برسد.
در اینطور موارد بهتر است از تکنیک بازگشت به گذشته (Flashback) استفاده کرد. این روش برای آن زمانهایی است که حادثهای در شکلگیری شخصیت و ایجاد اتفاق اصلی موثر بوده اما قبل از شروع خط روایت داستان پیش آمده است و حالا باید برای فهم عمیق شخصیت به آن گذشته برگردیم تا دلیل کنش و واکنشها را بهتر متوجه شویم.
در زندگی، بازیابی خاطرات به شکل تکه پازلهایی است که ما تنها همان یک تکه را در دست داریم و میخواهم کل چورچین را کامل کنیم و در اینطور مواقع به مدد خلاقیت خود واقعیت را تحریف میکنیم و یک خاطره ساختگی میسازیم.

ساختن فلش بک نیز همین گونه است. یکی از راههای رایج استفاده از فلش بک، شروع پاراگراف با جمله فکرش به ده سال پیش برگشت، است. البته نوشتن این عبارت در دل داستان این خطر را دارد که خواننده دلش نخواهد از زمان حال جدا شود و با شما به گذشته سفر کند. پس برای کم شدن ریسک بهتر است آن پیش آمد حیاتی را مانند یک پیشدرآمد در سرآغاز داستان نوشت تا ریتم داستان برهم نخورد و خواننده نیز داستان را به امان خدا رها نکند.
گاهی هم میتوان از طریق جمله «این فضا، این جمله، این آدم، او را یاد سه سال پیش انداخت و بنظرش آمد که فضا، فضای همان روزی بود که...» به گذشته رفت. در این نوع روایت میتوان بدون برهم زدن خط روایت اصلی آن رخداد پیشین را بیان کرد.
هنگام استفاده از تکنیک بازگشت به گذشته، لازم است از خود سوال کنیم آیا این سفر به دل داستان لازم است؟ پاسخی که به این سوال میدهیم مشخص میکند که قرار است داستان را به چه شکل پیش ببریم!