به احتمال زیاد از اقوام یا آشنایان خارج رفته خود شنیدهاید که بگویند: «رانندگی در ایران سخت است یا ترجیح میدهند دیگر در ایران رانندگی نکنند.» شاید در ابتدا این حرفشان را ناشی از خودباختگی در مقابل فرهنگ غرب معنا کنیم اما به عقیده کتاب مطلق در ذهن ایرانی مسئله عمیقتر از این کلاس گذاشتنها است.
در اساس ارتباط عاطفی روانی عمیقی بین اتومبیلها و رانندگانشان وجود دارد. انسانها با اتومبیل خود همانندسازی میکند. به همین جهت است که خودروی مدل بالاتر یا خانه بهتر نماینده خود انسان است نه صرفاً وسیلهای برای راحتی یا ایمنی! هر چقدر که حس خودآگاه و ناخودآگاه انسان به خویشتن نامناسبتر باشد احساسش بیارزشتر و فاقد عزتنفس است و تمایل بیشتری به داشتن مادیات دارد. در نتیجه هر چه درون فرد خالی باشد؛ آن را با ابزارهای مادی پر میکند که به آن خود گسترش یافته میگویند.
در جامعه ایرانی که امکان رشد بهنجار وجود ندارد، اتومبیل برای روان بشر هم حس امنیت دارد هم حس قدرت! چهارچوب فلزی خودرو حس امنیت را تامین میکند و فرمان و کنترل کردن، حس قدرت را در انسان ایجاد میکند. روان اکثر ایرانیها ناامن است و این ناامنی در رانندگی ایرانی هم به وجود آمده و به همین جهت است که آن فرد خارجنشین هنگام برگشت به جامعه ایرانی دیگر علاقه ندارد تا رانندگی کند. وضعیت رانندگی نه تنها نمودار شخصیت انسان است بلکه نمودار بسیاری از تعارضات ناخودآگاه او نیز به شمار میرود. پس وقتی فردی به جامعه سالم مهاجرت میکند بعد از بازگشت به جامعه ناسالم امکان انجام فعالیتهای مشابه در جامعه ناسالم را ندارد و طبیعی است که بگوید در ایران نمیتواند رانندگی کند!
نتیجه آنکه در یک رشد به هنجار فرد بزرگسال احساس امنیت نسبی می کند چرا که میتواند خطرها را رفع نماید همچنین احساس قدرت نسبی برای اداره کردن مابقی خطرها و ناامنیها دارد و دیگر نیاز ندارد خودش را به اندازه اتومبیلش گسترش دهد تا فقط در آن محیط حس امنیت و قدرت داشته باشد بلکه میتواند یک زیست سالم متناسب با جامعه مدرن را تجربه کند.