اولین مواجه من با فروغ فرخزاد در یک رمان مجازی بود. سیزده ساله بودم! اسم رمان یادم نیست اما داستانش را چرا! رمان درباره دختری بود که در کودکی پدر و مادر خود را از دست داده و به تازگی از بلاد کفر به ایران آمده و در خانه عمواش ساکن شده. در همسایگی آنان یک پسری عاشق و دلباخته دختره شده و دختر نیز دل به او سپرده و روزی یک دیوان فروغ پیدا میکند و آن شعر هر که دلداده شد به دلدارش را از مجموعه شعر تولدی دیگر میخواند و آن دیوان را به پسر هدیه میدهد. خلاصه آنکه من آن زمان خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم و هر شعری از فروغ میخواندم در دفتر شعرم مینوشتم.
سال بعد خواهرم از نمایشگاه کتاب، دیوان شعر فروغ را خرید و من بیشتری از هر زمانی در زندگیام فروغ خواندم. بزرگتر شدم و شعر دخترک خندهکنان گفت که چیست را خواندم. برابریخواه شدم و فروغ فرخزاد برام الگو شد. در آن زمان فروغ چراغهای زیادی در ذهنم روشن کرد. مثلا فروغ فرخزاد در نامهای از اهواز به تاریخ ۱۲ دی ماه ۱۳۳۲ مینویسد: «آرزوی من آزادی زنان ایرانی و تساوی حقوق آنها با مردان می باشد. من به رنجهایی که خواهرانم در این مملکت در اثر بیعدالتیهای مردان میبرند کاملا واقف هستم و نیمی از هنرم را برای تجسم دردها و آلام آنها به کار میبرم. آرزوی من ایجاد یک محیط مساعد برای فعالیتهای علمی و هنری اجتماعی بانوان است.» چاپ شده در مجله دفتر هنر شماره ۲ شهریور ۷۳

فروغ پنج دفتر شعر منتشر شده دارد به نامهای اسیر ۴۴ قطعه _ نشر امیرکبیر (چاپ دوم با مقدمه شجاعالدین شفا)، دیوار ۲۵ قطعه _ نشر امیرکبیر (تقدیم شده به پرویز شاپور به یاد گذشته مشترک به این امید که این هدیه ناچیز پاسخی به محبتهای بیکران او باشد)، عصیان ۱۷ قطعه_ نشر امیرکبیر، تولدی دیگر ۳۳ قطعه_ نشر مروارید (تقدیم شده به ابراهیم گلستان)، ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد (۸ قطعه که این دفتر شعر به علت مرگ ناگهانی فروغ در دوشنبه ۲۴ بهمن ۱۳۴۵ در یک حادثه رانندگی ناتمام مانده است.) همچنین یکسری رمان ناتمام، سفرنامه، همکاری مشترک با ابراهیم گلستان در ساخت و تولید فیلم، داستان کوتاه، نقاشی، دو سناریو از فروغ به جا مانده است.
بسیاری از شاعران مثل اخوان ثالث معتقد هستند که تولد دیگر برای فروغ و شعر فارسی واقعا یک تولد دیگر و یک جهش بود. درواقع با مجموعه شعر تولد دیگر، فروغ دوباره متولد شد. اخوان و شاملو به فروغ فرخزاد لقب پریشادخت داده بودند و شاملو گفته بود: «فروغ یک شاعر جستوجوگر بوده که در میان شعر، کتاب و فیلم دنبال یک چیزی میگشته و اگر دنبال مهربانی بوده باید به آینه نگاه میکرده. فروغ جریان بین زندگی تا مرگ را نشان نمیداده بلکه زیبایی آن را ستایش میکرده.» خود فروغ معتقد است که خیلی شعر گفته است و شعر بد هم گفته اما احتیاج داشته که در خودش رشد هم پیدا کند و در مجله آرش گفته است: «دیوان شعر که میخواندم شعر در من میجوشید و به طور غریزی مینوشتم. من هیچوقت اوزان عروضی نخواندم. آن را در شعرهایی که مینوشتم پیدا کردم!»

بشخصه نمیدانم زندگی فروغ در شعرش سایه انداخته است یا شعرش روی زندگی شخصیاش اما کاملا واضح هست که عواطف شخصی فروغ و شعر کاملا تاثیر پذیرفته از همدیگر هستند و شاعر خودش را گرفتار ملاحضات سیاسی و فرهنگی و اجتماعی و عرفی نکرده است.
خیلی چیزها از خواندن شعر فروغ یاد گرفتم مثل اینکه خودسانسوری نکنم و صدای رسای خودم و دیگرانی باشم که حرفهایشان به گوش کسی نمیرسد اما مهتمرین درک من از جهان شعر فروغ فرخزاد این است که باید با ذهن پاک با او همراه شویم تا به آغاز فصل سرد ایمان بیاوریم.