پیامبر بارها و بارها به مقام والای امام حسین و امام حسن اشاره کرده است.
مهم ترین حادثه زندگی امام، حادثه کربلاست که همه شیعیان و دوست داران ایشان در ایام محرم هر سال این واقعه را گرامی می دارند.
امام یکی از حامیان امام حسن در صلح با معاویه بود. ده سال از دوران امامت خود را در حاکمیت معاویه گذراند و نسبت به شیوه های حکومت او را مورد انتقاد و نکوهش قرار داد که البته این بخش کمتر مورد توجه تاریخ قرار گرفته است به خاطر حادثه عظیم کربلا و مصیبت آل پیامبر که همه آسمان و زمین را متأثر کرد.
اهل بیت پیامبر مانند خود ایشان متخلق به اخلاق الهی و کرامت انسانی بودند و این ویژگی در سراسر زندگی در برابر دشمن و دوست قابل مشاهده است حتی در برابر پست ترین دشمنان خود، باز هم اصول اخلاقی را رعایت می فرمودند.
در رابطه با حادثه کربلا و رفتن امام به کوفه و در نهایت بی وفایی مردم کوفه سئوالاتی بسیار پیش می آید که برای پاسخ به این سئوالات باید با ویژگی های رفتاری و روانی آنان و شرایط سیاسی و اجتماعی آن دوران توجه کرد.

شیعه سیاسی
مردمان کوفه مردمانی عجول، زود رنج و زود تسلیم بودند که در دوران امام علی و امام حسن در آزمون همراهی امامان مردود شده بودند، پس چرا امام به سوی کوفه حرکت کردند؟
باید گفت کوفه از قبایل مختلفی تشکیل شده بود که شیعیان تنها بخش کوچکی از آن را تشکیل می دادند و البته این تعداد نیز در بین قبایل پراکنده بودند و چندان اتحادی با هم نداشتند .
جمعیت بسیار کمی از شیعیان کوفه اعتقاد داشتند که باید در همه حال از امام پیروی کرد و عده دیگر آنها تنها بر برتری علویان بر امویان اعتقاد داشتند و تنها در مسایل سیاسی با امام همراه بودند و می توان آنان را شیعه سیاسی نامید.
از همه اقشار این دیار به امام نامه نوشتند، هنگامی که شیعیان شهر به دعوت از امام پرداختند، عوام مردم نیز همراه شدند چرا که تحمل حکومت شام و اموی را نداشتند، برخی از بزرگان و اشراف نیز نامه نوشتند که شاید بتوان عمل این گروه را یک مکر سیاسی عنوان کرد.
امام به اشراف و بزرگان فرمود: نوشتن نامه حیله علیه من و برای تقرب به یزید بود.
در نتیجه یک جو عمومی حمایت از امام در کوفه ایجاد شد در حالی که شیعیان جمعیت اندکی را شامل می شوند.
چرا کوفه؟
برخی از افراد اعتراضاتی به این سفر داشتند از جمله محمد بن حنفیه، عبدالله بن مطیع در نیمه راه مدینه به مکه، عبدالله بن عباس(پیشنهاد رفتن به جبال یمن را داد) عمرو بن عبدالرحمان بن هشام، عبدالله بن عمر، عبدالله بن جعفر، فرزدق از جمله افراد معترض به خروج امام از مدینه و کوفه بودند البته برخی خواسته اند تا افراد مخالف را تکثیر کنند تا نشان دهند امام فریب خورده و بی جهت روانه عراق شد. اما مهم ترین دلیل برای سفر به کوفه نامه های متعدد بود که برای ایشان نوشته شد.
یزید تحت هر شرایطی امام را آسوده نمی گذاشت و از سوی دیگر مدینه، شام و مکه در شرایطی نبود که امام بتواند از مردم آن دیار برای قیام خود یاری بگیرد.
مکه نیز نمی توانست به صورت دائمی مکان مناسبی باشد چرا که مردم مکه هواداری خاصی از امام نداشتند تنها عراق که کانون شیعیان بود می توانست مورد توجه قرار بگیرد، این منطقه از شام متنفر بود و با درخواست کوفیان از امام این احتمال تقویت شد.
امام در پاسخ به اعتراضات فرمود: این گروه مرا رها نخواهند کرد، آنان اصرار دارند تا من بیعت کنم و من نمی خواهم چنین کنم بنابراین مرا خواهند کشت.
اگر در سوراخ جانوران بیابان نیز پنهان شوم مرا بیرون آورده و به قتل خواهند رساند.
بنی امیه مالم را گرفتند صبر کردم، به آبرویم تعرض کردند صبر کردم خواستند خونم را بریزند گریختم