
1- هرکس که در مورد خود، رعایت انصاف نماید، به داورى دیگران پذیرفته شود.
2- آنگاه که روزگار، زمانۀ ستم باشد و مردمش اهل نیرنگ باشند، اعتماد به هرکسى درماندگى است.
3- چون بلا بر بلا فزاید، (نشانۀ) رهایى از بلا باشد.
4- چون خواستى سلامت نفس برادرت را دریابى، او را به خشم آور. اگر در رفاقت با تو استوار ماند، او برادر تو است، وگرنه برادرت نیست.
5- میل به دنیا، مایۀ غم و اندوه است و بىمیلى و زهد به دنیا، مایۀ آسایش دل و پیکر است.
6- مؤمن جز به سه خصلت نیک نشود: فهم عمیق در دین، اندازهدارى نیکو در زندگانى و بردبارى بر ناگوارى
7- بر مؤمن، عورتش چیره نگردد و شکمش او را رسوا نسازد.
8- احسان جز به خانوادهدار و دیندار شایسته نیست، و چه کمیابند آنها که احسان و محبت را حقشناسند.

9- تنها کسى مىتواند امربهمعروف کند یا نهىازمنکر نماید که داراى سه صفت باشد: به آنچه امر مىکند و از آنچه نهى مىنماید آگاه باشد، عادلانه امر کند و نهى نماید، با مهربانى و نرمی امر و نهى کند.
10- خداوند بخششهایی به مردمى داد و شکرش نکردند و آن نعمتها وبال آنها شد؛ و مردمى را به مصیبتها گرفتار کرد و صبر کردند، و بلاها براى آنها نعمت شد.
11- مصلحت زندگى و معاشرت اجتماعى، به پیمانهاى پر میماند که دو سوم آن هوش و زیرکى، و یکسومش نادیده گرفتن و تجاهل است.
12- از امام صادق علیهالسلام پرسیده شد: مردانگى چیست؟ فرمود: خدا تو را آنجا که منع کرده، نبیند و آنجا که امر کرده، گم نکند.
13- مردى از امام صادق علیهالسلام درخواست کلامى کوتاه نمود که حاوى خیر دنیا و آخرت باشد، ایشان فرمود: دروغ مگو.
14- از دستدادن حاجت و نیاز، بهتر از تقاضاى به نااهل است، و دشوارتر از گرفتارى، بدخویی ناشى از آن گرفتارى است.
15- با پدران خود خوشرفتارى کنید تا مشمول خوشرفتارى فرزند خود گردید؛ و نسبت به زنان مردم رعایت عفّت و پاکدامنى بنمایید تا زنانتان عفیف و پاکدامن گردند.
16- یک نفر که از میان جمعى سلام کند، از همه کافى است و یکى هم که از جمعى جواب گوید، کفایت کند.
17- بههم دست بدهید که کینه را میبرد.

18- از خدا اندکى هم که باشد، پروا کنید؛ و میان خود و خدا پردهاى، هرچند نازک، بگذارید.
19- آنکس که هنگام خشم، طمع، ترس، و خواهش نفس خویشتندار باشد، خدا بدنش را بر آتش حرام میکند.
20- عافیت، نعمتى سبکوزن است. تا هست، فراموش مىشود و چون رفت، به یاد مىآید.
21- خداى را در حال گشایش، نعمت احسان و تفضل است، و در سختى، نعمت پاکى از گناه
22- هر که برای خدا دوست دارد و برای خدا دشمن دارد و برای خدا عطاء کند، از کسانی است که ایمانش کامل است.
23- از دو مسلمان که به هم برخورد می کند آن که دیگری را بیشتر دوست دارد بهتر است.
24- همه خیر در خانه ای نهاده شده و کلیدش را زهد و بی رغبتی به دنیا قرار داده اند.
25- چون خدا خیر بنده ای را خواهد او را نسبت به دنیا بی رغبت و نسبت به دین دانشمند کند و به دنیا بینایش سازد و به هر که این خصلتها داده شود خیر دنیا و آخرت داده شده. اصول کافی، ج 3، ص 196
26- چنان از خدا بترس که گویا او را می بینی و اگر تو او را نمی بینی او تو را می بیند.
27- هر که گناهی را برای خدا و ترس از او ترک کند خدا او را در روز قیامت خشنود گرداند. اصول کافی، ج 3، ص 128
28- اهل دوزخ از اینرو در دوزخ جاودان باشند که نیت داشتند اگر در دنیا جاودان باشند همیشه نافرمانی خدا کنند و اهل بهشت از اینرو در بهشت جاودان باشند که نیت داشتند اگر در دنیا باقی بمانند همیشه اطاعت خدا کنند پس این دسته و آن دسته به سبب نیت خویش جاودانی شدند، سپس قول خدای تعالی را تلاوت نمود: بگو هرکس طبق طریقه خویش عمل می کند. فرمود: یعنی طبق نیت خویش. اصول کافی، ج 3، ص 135 – 136
29- عبادت را به خود مکروه و ناپسند ندارید.
30- چون خدای تعالی بنده ای را دوست دارد و او عمل کوچکی انجام دهد، خدا او را پاداش بزرگ دهد.
31- صبر سر ایمان است
32- سه چیز از علامات مؤمن است: شناختن خدا و شناختن دوستان و دشمنان خدا
33- هر مؤمنی به بلائی گرفتار شود و صبر کند، اجر هزار شهید برای اوست. اصول کافی، ج 3، ص 146
34- عاقل ترین مردم خوش خلق ترین آنهاست.
35- میان ایمان و کفر فاصله ای جز کم عقلی نیست. عرض شد: چگونه ای پسر پیغمبر؟ فرمود: بنده خدا در حاجت خود متوجه مخلوق می شود، در صورتی که اگر با خلوص نیت متوجه خدا شود آنچه خواهد در نزدیکتر از آن وقت به او رسد. اصول کافی، ج 1، ص 32 – 33
36- کسب دانش واجب است.

37- هر کسی که برای خدا از برادرش دیدن کند، خدای متعال فرماید: مرا دیدن کردی و ثوابت بر من است و به ثوابی جز بهشت برایت خرسند نیستم. اصول کافی، ج 3، ص 255
38- شیعیان ما با یکدیگر مهربانند، چون تنها باشند خدا را یاد کنند.
39- از جمله دوست داشتنی ترین اعمال نزد خدای متعال شادی رسانیدن به مؤمن است و سیر کردن او از گرسنگی، یا رفع گرفتاری او یا پرداخت بدهیش. اصول کافی، ج 3، ص 276
40- به امام صادق علیه السلام عرض شد. کدام اعمال بهتر است؟ فرمود: نماز در وقت و نیکی با پدر و مادر و جهاد در راه خدای متعال.