توی دنیای پر رنگ و نور روز تولد، این دفعه سایهها بودند که نظرم را جلب کردند.
ما آدما خیلی عجیبیم. وقتی بچهایم میخوایم که زودتر شبیه آدم بزرگا بشیم. اما وقتی بزرگتر که میشیم... .
انگار خود ما آدم بزرگا هم فراموش میکنیم بزرگ شدن لزوما خوب نیست. مثل پدرمادری که به بچشون میگن غذا بخور زودتر بزرگ شی اما وقتی بزرگ میشن... .
اصلا انسانها برای چی سالروز نزدیکتر شدن به مرگشون رو جشن میگیرن؟ برای چی خوشحالن که وارد این دنیا شدن، اونم درحالیکه همش هر روز از سختیها و مشکلاتش مینالن؟
نمیدونم. اما انگار ما آدما هر جا که میریم؛ فرقی نداره رنگین کمون یا ته چاه، خوشحالی بهمون گره خورده و... .
برای اولین بار به سایهها دقت کردم و برای اولین بار به آنها لبخند زدم!
دیشب تا ساعت دوازده و نیم بیدار بودم. چرا؟ به دلیل تکالیف استوکیومتری شیمی؟ یا شاید هم فقط میخواستم ببینم چه کسی اولین پیام تبریک رو راس ساعت دوازده شب میفرسته. درسته که کسی از تاریخ تولدم خبر نداشت و خودم عالم و آدمو خبردار کردم اما با اختلاف، بهترین و سریعترین پیامهای تبریک رو از بهترین آدمای اطرافم گرفتم.
ساعت 12:01
هدیه تولدت را فرستادم پیش خود خود خدا!
لبخند بزن داداش؛
هدیهام این دعا بود که همیشه لبخند بر لب داشته باشی ...
آرزوی سلامتی و بهترین ها برای ****ی عزیز
تولدت مبارک گل?
و اما ****!
صحبتایی که کردیم همش گذشت و گذشت
هر بار یه چیزی به شناختمون از هم اضافه تر میشد و ارتباطه شکل و شمایل میگرفت.
نمیدونم چیشد که به اینجا رسید
ولی یکی از متفاوت ترین و خاص ترین کسایی هستی که دیدم
یه سری ویژگی پیچیده و عجیب غریب
خوب همدیگه رو میفهمیم
فضای ذهنیمون بعضی مواقع خیلی شبیه هم میشه
کلا از حالت عادی خارج شده بعضی چیزا انگار?
بنظرم لایق بهترینایی
براش تلاش کن
خدا هم پشت و پناهته
قدر خودت و خوبیاتو بدون??
دوست دارم در ادامه خیلی بیشتر ازت بشنوم
امیدوارم موفقیت های واقعی کسب کنی!
بهترین مسیری که میشه برات متصور شد رو از خدا میخوام در این اولین دقایق اولین تولدی که در کنار همیم!
تولدت مبارک ****جان...
خب خب خب
آقای **** خان $$$$
با مرام ترین رفیقی که میتونه یه نفر داشته باشه
کسی که وقتی غایب میشی حواسش هست و بعدش بهت پیام میده و حالتو میپرسه
والیبالیست قهار
کسی که به همه چیز اهمیت میده
نمیذاره درسش خراب بشه و همیشه پرچم کلاس و مدرسه رو بالا میبره
کسی که من به شخصه ۳ سال آرزوی رفیق بودن باهاش رو داشتم
کسی که مسئولیت های گندهای رو قبول میکنه
از نمایشگاه ها بگیر تا دورهمی های کوچیک
اگه بخوام از خوبیاش بگم اول دستم سر میشه
دوم گوشیم خاموش میشه
سوم بله هنگ میکنه
چهارم نتم تموم میشه
پس همینجا تمومش میکنم
اول میخواستم بیام روز تولدش بهش انتقاد کنم
یکم از اخلاق هایی که ممکنه توش بد به نظر بیاد براش بگم
اومدم فک کردم دیدم خداییش هیچی نیست
یا هیچی نیست یا انقد کمه که نمیاد تو مغزم
رفیق &%$@&(سانسور) تو تقویم با این به دنیا اومدنت
یه سال هم به خوشحال کردن من نزدیک تر شدی
انقد با مرام و با عشقی که من به شخصه بهت حسودی نمیکنم
هر وقت هر جایی اسمت میاد باعث خوشحالیمه
کلیی ارزوهای خوب خوب دارم برات
میخوام ۳ سال دیگه بین ۱۰ تای اون آزمون نحس باشی
دانشگاهی که میخواد با رشتهای که بهش علاقه داری قبول بشی و بری تو دلش
رسالتت رو توی این دنیا پیدا کنی و انجامش بدی
یه %$@@!(سانسور) هم گیرت بیاد??
نخواستی هم بده من
خلاصه ما به شدتتتتت دوست داریم
افتخاره همچین رفیقایی داشتن برامون
امیدوارم این رفاقتا بمونه
عشق منی و همیشه تو قلبم
تولدت مبارک بهترین **** دنیا❤️
نمیدونم گذاشتن این پیاما اینجا و برای شما کاردرستیه یا نه! اما خواستم بهتون بگم اگه قراره تولد یکیو تبریک بگین به نظرم اینطوری تبریک بگین?. به نظرم بهترین تبریک تولدهای دنیا امسال برای من ارسال شدن??
یه چیزایی خیلی وقته مد شده که مردم اکثرا اول هر فصل یا مخصوصا با شروع هر سال جدید اونارو انجام میدن. میشینن یه لیست درست میکنن از اهداف و آرزوهاشون، بعد هم قشنگش میکنن و اسمشو میذارن ویژن برد و بولت ژورنال و اینجور چیزا. منم چندسالی هست از اینکارا میکنم. میگی نه؟ نیگاه:

برای اینکه وقت بیشتری داشته باشم تصمیم گرفتم بهجای منتظر عید شدن، توی روز تولدم ببینم به چیا رسیدم و چیکارا کردم. تا بعدش بتونم از یک عدد منی که یک سال من رو تحمل کرد و کلی بهم کمک کرد تشکر کنم و سعی کنم برای یک عدد من سال آیندم بهتر عمل کنم. پس،
خیلی دوست داشتم امسال کلی زبانمو تقویت میکردم و نقاشیمو بهتر. توی تابستون هم تا حد خوبی براشون وقت گذاشتم اما با شروع سال تحصیلی و تنبلی و بهونههایی مثل با این همه تکلیف که نمیشه تقریبا ولشون کردم. امیدوارم سال بعد یک عدد من آیندم همچین چیزی درمورد من الان ننویسه و بگه که حسابی برای همه هدفهای امسالم وقت گذاشتم و ترکوندم! مورد بعدی، دوستی:) من همیشه دورم شلوغ بوده اما حس تنهایی داشتم. کلی جلسه با مشاورای درجه یک مدرسمون رفتم و کلی از رفتارهامو بهتر کردم تا اینکه الان هم دوستای بیشتری دارم هم رفاقتهای عمیق تر. هر چند که قطعا هنوز جا داره. مورد چهارم هم شجاعت و جراته. تا حالا پیش اومده توی ذهن خودتون همش بگید که ای کاش اون موقع فلان حرفو میزدم یا فلان کارو میکردم. ای کاش جواب فلانی رو اونطوری می دادم. اگه درونگرا باشید احتمالا خوب میفهمید چی میگم. من حتی نسبت به ابراز احساسات هم ترس داشتم. نمیگم کاملا این مشکلات رو برطرف کردم اما مدال اول رو برای این میگیرم که تلاش کردم و مدال دوم هم برای اینکه تلاشم نتیجه نسبتا خوبی داده و فقط باید یکی دو سال دیگه ادامش بدم تا به چیزی که میخوام برسه. مورد پنجم. توی دنیای بزرگ اینترنت وقتی میرفتم روم تورهای یوتیوب یا عکسهای داخل پینترست رو میدیدم حالم از اتاق خودم بههم میخورد تا اینکه امسال با کمک پدرمادرم و البته با محدودیتهای اقتصادی و ... کلیییی بهترش کردم. خداروشکر:) اصلی ترین مورد، بهتر و موثرتر درس خوندن بود که واقعا از خدا و خودم و تمام عوامل دیگهای که سهیم بودم شکرگزارم بابتش. همه چیز عالیه ولی بازم باید بهتر شه. ورزش کردن رو هم کلا بیخیال شدم بعد تابستون که ایشالله از فردا که اتفاقا شنبست دوباره شروع میکنم?برای آخری اسم خوبی نذاشتم. self-love شاید نام مناسبتری براش باشه. اینکه بیشتر خودمو دوست داشته باشم و با خودم حال کنم. هنوز توش خیلییی ضعیفم ولی به خود زیبا و درجه یکم قول میدم که بهترش کنم?
نمیدونم قسمت چندم (احتمالا هجدهم) پادکست اجنبی بود که ویو یا وحیده درمورد دستاوردهای کوچیک و لحظات اوج و emotional package صحبت میکرد. حالا نوبت منه که بگم،
یک عدد من عزیز، ممنون که تونستی...
برای اولین بار توی عمرمون به 20 قسمت یه پادکست گوش بدی
برای اولین بار توی عمرمون کتاب فلسفی بخونی و وقتای خالیتو با خوندن کتاب پرکنی
کلی برای درس خوندن تلاش کنی
مدام سعی کنی آدم بهتری باشی و رفتارت رو بهتر کنی
تصمیم درستو بگیره و بری دنبال علاقمون
توی ویرگول ثبت نام کنی و کلی پست بنویسی و با کلی آدم باحال آشنام کنی و یک عدد من رو به عنوان میراثت برام باقی بذاری
ولاگ درست کنی و خاطره بنویسی
از طوفانهای شرایط هودی سیاه سالم بیرون بیای
و این یک سال رو به این زیبایی بگذرونی?
عید امسال و جاهایی که رفتیم و ولاگ هایی که درست کردم رو هیچوقت فراموش نمیکنم.
اولین مسافرت و اردوی خارج از شهری مدرسه که رفتیم شمال رو هیچوقت فراموش نمیکنم.
لحظات گریه کردنم برای انتخاب های اشتباهی که داشتم اما تهش به خوبی گذشت رو هیچوقت فراموش نمیکنم.
و... (تازه الان فهمیدم چقدر زیاد دارم مینویسم. حلال کنید?)

یک سال از عمرم گذشت، یک عدد من دیگه اومد و رفت اما تاثیراتش رو گذاشت. لزوما نباید منتظر روز تولد یا عید نوروز و اینجور چیزا باشیم تا تصمیم بگیریم همچین کارایی کنیم. پس چه تولدته چه نه،
پیش به سوی یک عدد من بهتر✌???