
مشکلی برایم پیش آمده. یک چیزی که نمیتوانم به تنهایی از پسش بربیایم. به اطرافم نگاه میکنم تا شاید بتوانم از کسی کمک بگیرم. خیابان زندگیم شلوغ اما خالیست. حس عجیبی دارم. چیزی که تا به حال تجربهاش نکرده بودم.
_ اصلا چرا همچین اتفاقی افتاد؟ تا قبل از این هیچوقت به همچین موضوعی اصلا فکر نکرده بودم. حالا باید چیکار کنم؟
خانهی دلم در زلزلهای که آمده بود ویران شده اما سعی میکنم عکس خانهام در زمان قبل از ویرانی را به بقیه نشان دهم. نمیخواهم کسی بفهمد که چه شده. هرچند که خودم هم دقیق نمیدانم.
+ عزیزم، مشکلی پیشاومده؟ ناراحت به نظر میرسی.
_نه. چه مشکلی؟ فقط یه خورده خستم.
میروم سمت اتاقم. جایی که فقط خودم هستم و خدایم. نمیدانم چرا اما تا به خودم میآیم میبینم که بغض کردهام و اشک از چشمانم جاری شده. به تارهای صوتیم اجازهی لرزش نمیدهم که مبادا کسی از حالم خبردار شود. اما من که کمک میخواستم. پس چرا نمیخواهم کسی متوجه حال بدم شود؟!
چند دقیقه که با افکارم تنها شدم و از لحظات اول فقط سرخی چشمانم باقی مانده بود شروع کردم به صحبت با خودم و خدایم. حرف نمیزدم اما صدایم در سرم میپیچید و ....

از وقتی که نفهمیده و ناچار پا توی دنیای متفاوت و بزرگ نوجوونی گذاشتم، زیاد این حس رو تجربه کردم و این داستان برام تکرار شده. چند بار که این اتفاق افتاد با خودم فکر کردم که اینطوری فایده نداره. باید یه کاری کنم که حالم بهتر شه. مثلا فیلم کمدی ببینم اون لحظه؟ بیخیال جدا توی اون تایم حس و حال کوچیک ترین جنبهای رو ندارم. در گذر فهمیدم که راه حل این موضوع برای من چندتا چیزه.
تنهایی قدم زدن توی تاریکی و حرف زدن با ضبط صوت گوشیم، ژورنال نویسی و نامه نوشتن برای خدا و درنهایت خوندن بعضی دعاهای صحیفیه سجادیه.
هنوز که هنوز بارها این اتفاق برام تکرار میشه. به وسیله حرف زدن با دوستام متوجه شدم که اتفاق عجیبی نیست. برای همهی نوجوونا پیش میاد. فقط باید به خوبی مدیریتش کنم. اما اوایل بیش از اندازه حس تنها بودن میکردم. دوست داشتم ببینم بقیه هم همینطور هستن یا نه؟ رفتم ولاگ زندگی نوجوونای بلاگر و یوتیوبر رو دیدم. ایرانی و خارجی. زندگیهاشون بینظیر بهنظر میرسید. همین بیشتر حالمو بد میکرد. حالا یا من جای اشتباهی دنبالش بودم یا کمتر کسی هست که از مشکلات زندگیش خیلی روراست با بقیه صحبت کنه. به همین دلیل تصمیم گرفتم این رو بنویسم. تا شاید کسی که توی اون موقعیت منه بخونه و ببینه تنها نیست.
رفیق! مطمعن باش میگذره. مثل سختی هایی که توی کودکی کشیدیم اما الان یادمون نمیاد، این بخش از زندگیمون هم میگذره. اما اینکه چطوری بگذره به خودت بستگی داره. نمیگم هر روز بگی که بهترین زندگی رو داری. مطمعنا روزای سرد و غمگین خیلی زیادی برات پیش میاد. فقط سنگ صبورتو پیدا کن و زندگی رو به بهترین شکل مدیریت کن.
اگه براتون مفید بود و دوست داشتین یا تجربههای متشابه دارین حتما با بقیه اشتراک بذارین تا همه بدونیم که تنها نیستیم و با فقط روایت کردن داستان زندگیمون به هموارتر شدن مسیر زندگی بقیه کمک کنیم.
راستی، مرسی از Setayesh بابت پست دفترچهی کوچیک و سبزرنگ زیباش که ایدهی این نوشته رو به من داد. حتما به نوشتهی رفیقمون هم سری بزنید.
اگه یه کوچولو حالتون گرفته، یه آهنگ انگیزشی شاد خوب براتون تجویز میکنم. بریم با هم آهنگ یه نوجوون آمریکایی رو بشنویم. اسم آهنگ: Sad self

منتظر کامنتای زیباتون هستم:)