تابستانم را در خماری میگذراندم. هر روز صبح به این امید بیدار میشدم که خبر قبولیم در مدرسهی سمپاد مورد علاقم را از کسی بشنوم. اما هر شب با امید اینکه فردا دیگر روز معود است میخوابیدم! از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهان، فکر میکردم به بدترین شکل ممکن آزمونم را دادم. استرس داشتم و در ته قلبم، سنگینی ویرانی آرزوهایم را احساس میکردم. تا اینکه آن روز...
پدرم خانه نبود. من بودم و مادر و خواهرم. به واسطهی تبلیغات یکی دو سال آخر را در کانون قلمچی ثبت نام کرده بودم. راستش تاثیر خوبی هم بر رویم گذاشت. مخصوصا که مدرسهی دبستانم... . بماند! هم زمان پدرم به تلفن خانهمان زنگ زد و پشتیبان و معلم دلسوزم در قلمچی به گوشی همراهم! مادرم جواب پدرم را داد و من هم با پشتیبانم صحبت کردم.
+سلام عزیزم. نتیجتو دیدی؟ چی شد؟
در حالیکه صدایم میلرزید پرسیدم: مگه نتیجهها اومده؟
+آره آره. برو سریع چک کن بهم زنگ بزن و بگو که چه کردی! بدو.
مادرم هم با همین خبر آمد به سمتم. با دستانی که خیس عرق بودند و همانند برگ درختان در طوفان میلرزیدند، به سختی وارد سایت شدم. لحظهای چشمانم را بستم و تمام آنچه پشت سر گذاشتم را به یاد آوردم. توکل کردم و سپس باز کردن چشمانم و دیدن نتیجه همانا، اشک شوق و صدای جیغ و داد خانهی ما همانا!
بهترین حس عمرم را داشتم! وقتی که میبینی تلاشهایت جواب داده و به هدفت رسیدی، وقتی بعد از استرسها و حمایتهای والدینت اشک شوق را در چشمانشان میبینی، انگار دنیا را تصاحب کردهای.
بله، من قبول شدم. آن هم نه در هر مدرسهای. در اولویت اولم، که علامه حلی دو دوره اول بود! از همان روز به بعد شروع کردم به خیالبافی درمورد مدرسه و اتفاقاتی که قرار است بیفتد. به دلیل جوگیری اولیه و افکاری مانند من دیگر سمپادی هستم پس فقط باید درس بخوانم، بقیه تابستانم را سخت با درس خواندن گذراندم. البته کمتر از یک ماه مانده بود.
چند روز بعد مدرسه با ما تماس گرفت. اولین حضورم در مدرسه جلسهی معرفی سیاستهای آموزشی مدرسه به والدین بود. راستش را بخواهید، ساختمان قدیمی و درب و داغان آنجا را که دیدم کمی جا خوردم. اما خودم را امیدوارم کردم و به یک عدد من در درون خودم گفتم که کتاب را از روی جلدش قضاوت نکن!
حدودا یک هفته بعد از آن روز، دورهی تابستانی ما برای آشنایی با همدورهایهایمان و مدرسه و معلمانمان شروع شد. دورهی تابستانی ثریا....
