ثریا که رفت، ماجراهای اصلی ما تازه شروع شد. چیزهایی که درمورد مدارس سمپاد شنیده بودم به قدری مرا نگران کرده بود که از تابستان درسها را پیش پیش میخواندم و در طول سال تحصیلی جز درس خواندن کار دیگری نمیکردم. اما کم کم تازه دستم آمد که از این خبرها هم نیست. تازه کلاس هفتم هستم و وقت برای اینکارها زیاد هست. به قول خودشان، دوره دوم از خجالتمان در میآیند، فعلا باید از فرصتها استفاده کرد. فرصتهایی که با آمدن ویروس کرونا از دست دادیم. تمام آن اردوهایی که نرفتیم، نزدیک به دو سال تحصیل آنلاین و دور بودن از فضای مدرسه، همه و همه کاری کردند که به خودمان لقب دورهی سوخته را بدهیم. اما از نظر من حسن بزرگی داشت. چراکه کاری کرد خودمان دست به کار شویم. خودمان دورهمی راه بیندازیم، مسابقه برگزار کنیم و دسته جمعی برویم اردو. کرونا اوایل آسیبهای روحی زیادی زد اما آخرش نتایجی داشت که نمیتوان نادیده گرفت. به هر حال هر چه که بود، گذشت!
یادش بخیر


میخواستم قسمت قسمت از اول متوسطه اول شروع کنم به نوشتن خاطرات و انتشار توی اینجا. اما خب چون قبلا نوشته بودم حوصلم سر رفت! میخوام مستقیم برم سراغ سر اصل مطلب.