مویینگی

هوا، هوای شنیدن شکر‌خنده‌هایت است؛ شکلات تلخ من. می‌خواهم نَحوی نَفَست کِشَم که نهر، بحر شود.
هم دَغّ‌ِ به دست‌آوردن دارم و هم دغِ به زانو درآمدن. دغدغه‌ی برد و باخت است دیگر، مهرِجان؛ هشت به شش پیشاهنگی.
برای خوشمزگی‌هایم میل ندارم. بی‌سر و گوش، دل میکِشم در بشقاب‌ت. وای از واکنش‌ت که چهار صفر فردایم را تنگ می‌کند؛ تنگی‌نفس پروانه‌هایم را بی‌پروا می‌کند.
فکر می‌کنم دیگر چه بگویم. دیگر کدام را بگویم که بشود گفت.؟ برای بار سوم می‌گویم، شاید.
هوا، هوای کم آوردن است. اینجا حتی جای من هم خالی‌ست؛ "اینجا برای از تو نوشتن، هوا کم است". تو بنویس.