این چند روز سخت درگیر طوفان های برهم زننده افکارم بودم چندی است که نمیتوانم شکرخند را در فنجان صورتم حل کنم شاید دلیلش همین مشغله های ذهنیست و اتفاقات تلخ این چند روز

چندی از نوشته هایی که در حال عجیبم بر دیوار اتاق و بر سر دل نوشتم :
دیوانه بودن عالم ندارد دیوانه بودن یک من با تمام احساساتم را در خود دارد
من ظاهری و خودم واقعی همیشه با هم در تضادیم زیرا که خودم واقعی هر لحظه در حال گریستن است اما من ظاهری همواره حتی وقتی تحقیر میشوم لبخند میزند
از خنده های هیستریک و از شیدا بودن متنفرم من درست از خود خود خود همواره مجنونم سخت بیزارم
لبخند میزنم درست زمانی که اشک ها در چشمانم حلقه ساخته اند تبسم میکنم هنگامی که احساس مرگ میکنم مرا اینگونه نبین من بارها با آویختن طناب لبخند به گردن صورتم خودکشی کرده ام
هنوز هم دریا آبی است ؟ مطمئنی ؟ آخر فکر میکنم با این وضع دنیا حتی دریا هم از خجالت سرخ شده است
من حرف میزنم تو نمیشنوی متشکرم از تلاش هایت برای ندید گرفتن من
میگویند همواره جوینده یابنده است من سال ها تو را جستم اما تو همچنان کم پیدا که نه ناپیدایی
من این روزها هر روز بیش از دیروز حس میکنم غم هایم را نمیتوانم بر تن شن های دریا بنویسم غم هایم را جایی روی یک صخره از قلبم حکاکی میکنم
من می گریم و احساس میکنم تمام آدم های این دنیا از پس باران اشک هایم وقتی رنگین کمان غم را میبینند لبخند میزنند
پیر شده ام چروک غم را بر پارچه دل چرکین احساسم نمیبینی ؟؟
دیگر غم هایم را از دیوار اتاقم پاک نمیکنم میخواهم همینجا بمانند چگونه است که لبخند و خوشی را هر روز بی وقفه بی پاک شدن باید روی صورتم داشته باشم چطور میشود که غم هایم را پاک کنم ؟
این بار می خواهند بلند تر داد بزنند ؟؟ مهم نیست ! وقتی تنهایی داد میزند بگذار آنها هم داد بزنند لاقل صدای تنهایی را نمیشنوم
چگونه نویسنده ها درباره مدام آب شدن قند در دل سخن میگویند کارخانه ی دل من تنها قهوه ی تلخ تولید میکند
لبخند میزنم و طعم دهانم شور است نگران نباش اشک نمیریزم دارم نان و نمک احساسم را میخورم
دیوار های اتاقم را می خواهم با دیوار های دلم ست کنم جفتشان مدل خط خطی
در این چند روز به فیلم هایی که قبلا دیدم و الان میبینم فکر کردم فیلم هایی مثل :

در دریای زندگی روی کشتی مجللی سوار بودم در حالی که تنها دغدغه ام مدل موهایم و طرز لباسم بود طوفانی آمد کشتی مجللم را درهم شکست من در دریای سختی های زندگی افتادم مدتی گذشت تو با آن جوراب های لنگه به لنگه و طرحدارت آمدی تو آمدی و غریق نجات شدی آمدی و برایم شور آوردی اما میدانی میترسم از اینکه روزی نگاهت به من رنگ ترحم بگیرد از برای همین است که میخواهم از زندگیت عروج کنم نمیخواهم دیگر سد راه آینده ی خوبت شوم میخواهم از آن بالا زل بزنم به نقش لبخند روی صورتت

شاید بتوانند برای قدم هایمان فاصله معین کنند اما بدان همواره قلبم بی هیچ فاصله ای در کنار توست من با تو تمام نباید ها را باید کردم مهم نیست چقدر خطر در کمینمان باشد مهم این است که من سال ها برای داشتنت کمین کرده ام من و تو شاید نتوانیم یک پایان خوش در کنار هم داشته باشیم اما ما میتوانیم یک داستان میانی با هم بسازیم پایانش مهم نیست مهم این است که داستان زندگیمان را هر چند سخت ولی آغاز کردیم

تو آمدی انگار که در صحرای زندگیم تمام بوته های خار شکوفه زدند تو خندیدی انگار خدا دست تمام اتفاق های خوب را گرفت تا در دلم بیافتند وقتی کودک بودم وقتی برای قطره ای نفس در فنجان وجودم تقلا میکردم پرستاری آمد و پرسید دردت چقدر است با دست نشان بده از یک تا ده چقدر درد داری در حالی که او را تار میدیدم در حالی که تکان دادن انگشتانم برایم نفس گیر بود نه را نشان دادم پس از مداوایم پرستار آمد و گفت خیلی شجاع هستم که در حالی که دردم ده بوده است عدد نه را نشان دادم راستش را بخواهی من اصلا هم آدم شجاعی نیستم فقط میخواستم دهم را نگه دارم میدانی امروز در حالی که تو نیستی در حالی که تو را ندارم دهم را تجربه کردم مطمئنم حالا میفهمی که مهم نیست همه ی آدم ها تو را به خاطر داشته باشند مهم این است که انسانی پیدا بشود که با به خاطر آوردن تو قلبش از گرمای احساس حضور تو ذوب شود و در حالی که نیستی مثل من احساس کند برای اولین بار بیشترین درد زندگیش را حس کرده راستش را بخواهی من هم یک چیز را از تو یاد گرفتم که ما اجازه ی تخریب خودمان را صادر میکنیم نه هیچ کس دیگر

یکسری از انسان ها هستند که می آیند فندک میگیرند زیر کاغذ زندگی قبلیت این آدم ها بود تو را نابود میسازند و به تو یک بود جدید هدیه میدهند آنها می آیند ترس هایت را می برند و به تو ترس های جدید میبخشند ترس هایی مثل از دست دادنشان با آنها دیگر از مرگ نمیترسی در حالی که هنوز هم میدانی بیماری با آنها میتوانی روی تمام مرز های زندگیت پا بگذاری اولش می آیند برای مدتی همسایه ات میشوند بعد مهمانت اما تا به خودت می آیی میبینی صاحب چیزی شده اند که عمری است میتپد و تو را زنده نگه میدارد مانعشان نشو با آنها میتوانی زیبایی دریا را به تماشا بنشینی

انسان ها همیشه دنبال بهانه هستند برای دوست نداشتن تو مثلاً قد زیادی بلندت یا بعضی وقت ها قد زیادی کوتاهت پس دنبال انسان هایی بگرد که همان طور که هستی دوستت دارند انسان هایی که دوست داشتنشان وابسته به تغییرت نباشد مثلا لازم نباشد جلویشان از خود واقعیت فاصله بگیری لازم نباشد علایقت را کنار بگذاری انسان هایی که روحت را دوست دارند نه جسمت را انسان هایی که حاضرند به خاطر تو با هر کسی بجنگند

انسان هایی در زندگیمان هستند که حتی یکبار هم تصور نکردیم جای آنها باشیم مثل آنها تحقیر شویم مثل آنها کتک بخوریم یا ... این یکسری انسان ها را باید درک کنیم باید روز هایی خودمان را به جایشان بگذاریم تا بفهمیم چقدر سخت است اینکه کسی تو را به تمسخر بگیرد یکسری انسان ها را هم همیشه خیلی خوشبخت تصور میکنیم همیشه با دیدنشان میگوییم وای چه زندگی خوبی دارند و ... در صورتی که آنها هم مشکلات و درگیری های خودشان را دارند هیچ انسانی را تا هنگامی که با کفش هایش راه نرفتی قضاوت نکن

آدم ها اتفاقی و به بهانه های مختلف وارد زندگیت میشوند اول همه ی این وارد شدن ها با یک اتفاق شروع میشود یک اتفاق که ناخودآگاه تو را با یک انسان مرتبط میکند با او میخندی با او عصبانی میشوی و یک جایی از زندگیت حس میکنی بی او نمیتوانی در صورتی که او نه از نظر چهره زیباست و نه پول زیادی دارد او فقط برای تو بی هیچ دلیلی تبدیل به یک انسان دوست داشتنی شده یک سری انسان ها را تظاهر میکنی که دوست داری چون زیبا هستند چون پول دارند اما وقتی کسی را پیدا میکنی که واقعا دوستش داری میفهمی دوست داشتن تظاهر نیست دوست داشتن احتیاج به دلیل ندارد دوست داشتن تنها نیاز به یک قلب تپنده دارد دوست داشتن محتاج شهامت است دوست داشتن پیدا کردن نیمه ی گمشده نیست دوست داشتن یعنی تلاش کردن و رسیدن و شکست خوردن