
همهی ما میدونیم انسان کامل نیست اما با این وجود هر انسانی کافی و ارزشمند هست. گاهی ممکنه تو بخشهای مختلفی از زندگی احساس حقارت بکنیم، وقتی نتونستیم تو آزمون مهمی قبول بشیم، وقتی فکر میکنیم لباسمون به زیبایی لباس بقیه مهمانها نیست، وقتی نتونستیم تو مصاحبه به خوبی عمل کنیم، قد کوتاهی داریم و...
این احساس مثل همهی احساسات دیگه انسان کاملا طبیعی و عادیه، اما ممکنه این احساس که ما کمتر از بقیه هستیم و به طور کلی کافی نیستیم شدید بشه، مخصوصا اگه بهطور مداوم در معرض شکستها و اتفاقات ناگواری قرار بگیریم، اینجاست که ممکنه احساس حقارت به عقده حقارت تبدیل بشه.
همه نقص و ضعفهایی داریم اما فردی که دچار این خودکم بینی هست از این اتفاق وحشت داره و زمانی که متوجه این ضعفها میشه خودش رو بیلیاقت و مقصر این نقصها میبینه.
دلایل زیادی وجود داره که باعث ایجاد عقده حقارت در افراد میشه، مثل:
• شکل تربیت در کودکی(مثل مقایسه کودک با دیگران)
• محدودیتهای جسی و ذهنی
• موقعیت اجتماعی پایین
• فقر
• شکستها و مشکلات پیدرپی و مداوم
رفتار فردی که به این حس دچار شده ممکنه مقابل طرز تفکر فرد باشه، به این شکل که ممکنه فرد در باطن خودش رو کمتر از بقیه ببینه اما طوری رفتار میکنه که از بقیه برتره و احساسات واقعیش رو هم بروز نمیده. در حقیقت این رفتار متناقض مکانیزم دفاعی فرد برای جبران اون کمبودها و نقاط ضعف هست.
احساس حقارت بیماری نیست و هر فردی در طول زندگیش ممکنه این احساس رو تجربه بکنه و این احساس رو محرکهی تلاش و توسعهی خودش بکنه، اما زمانی این احساس به حالت عقده و بیماری تبدیل میشه که ناتوانی و ناکافی بودن به فرد چیره میشه و اون رو در برابر تلاش، فلج میکنه.
حقارت در شکل منفی و مداوم باعث پنهانکاری، تنهایی و از بین رفتن شادی در زندگی میشه.
امیدوارم همهی ما بپذیریم که انسان هستیم و ذات انسان بودن در تکامل و پیشرفت هست. ما کامل نیستیم اما تلاشمون رو میکنیم تا خود واقعیمون رو با تمام احساساتش بپذیریم و برای بهتر شدن قدم برداریم.