
من یک بنگاه معاملات خودرو دارم و به همشهریانم کمک میکنم خودروهای موردنظرشون رو بخرن. اما وقتایی هست که میبینم طرف به خاطر کسری 20 میلیون تومن در زندگیش میاد ماشین 300 میلیونیش رو میذاره واسه فروش. منم که متوجه میشم طرف پول لازمه و دستش زیر سنگ، اونقدر تو سرِ مال میزنم که مفت بخرمش. خداروشکر هردوطرف به خواستهمون رسیدیم! هم فروشنده مشکل مالیش حل شده و هم من؛ که ماشینو ازش 230 خریدم و یکساعت بعد 290 فروختم و 60 تومن سود کردم. من از نظر خودم آدم خوب و بامعرفتی هستم. اما در واقع:
من یک کفتار هستم
من یک پزشک جراحم. یه قسم نامهای هم پشت قبالهم هست که مفادش یادم نیست. دو سالی هست که مطب زدم. ولی خب میدونین که وضعیت آدما رو تا حد زیادی، دایره دوستان و اطرافیانش تشکیل میدن. منم بهرحال جراح هستم و برای ایجاد حداقلها در بین همکاران و همقطاران نمیتونم آپارتمان پایینتر از منطقه سعادتآباد یا ماشین زیر 5 میلیارد داشته باشم. پس مجبورم تن به هرکاری بدم. یعنی خیلی از عملهای جراحی که نیازی به انجامشون نیست رو انجام بدم. انگار نه انگار که این، یک روش تهاجمی برای درمانه. یادمه خانومی رو عمل اسلیو معده کردم که از 70 کیلو برسه به 50 کیلو! یه بنده خدای دیگه رو هم تا حد مرگ بردم. چون اونروز خیلی عجله داشتم برای عملهای بعدی. درنهایت خداروشکر تونستم پزشک بشم و مرهم دردهای مردم. اما در واقع:
من یک کفتار هستم
من مکانیک خودرو هستم. طرف ماشینش رو آورد پیشم واسه تعمیرات اساسی. 70میلیون فاکتور براش ردیف کردم. بنده خدا از کجا میخواست بفهمه که بجای سرسیلندر نو و اصلی، یه سرسیلندر استوک تراش دوم انداختم و به جای سرپلوسهای اصلی، سرپلوس تعمیری نصب کردم. شنیدم که سر یکی از پیچهای جاده چالوس پلوس برید و رفت ته دره. خدا رحمتش کنه. بهرحال زندگی خرج داره و خیلی وقتا همه ما مجبوریم از اعتماد دیگران درآمد کسب کنیم. منم یکی از اون بندگان خدا. اما در واقع:
من یک کفتار هستم
من یک استاد دانشگاه جوان هستم و به گفته دیگران خیلی هم خوشتیپ. یکی ازدوستان روانشناسم چندباری بهم گفته که مراقب اون نارسیسیسم درونیت باش که داره نگرانکننده میشه. منم بهش گفتم گ...ه نخور! عیبی نداره. شوخی داریم با هم. خداروشکر میکنم که تونستم با تلاش و کوشش و زحمت فراوان، مدرک فوق لیسانسی بگیرم و در یک دانشگاه شهر دورافتاده در رشته ... واسه ترم اولیها کلاس بذارم و زکات علم و دانشم رو پرداخت کنم. البته هرازگاهی اتفاقاتی هم میفته. مثلا بعضی از دانشجوهای حساسِ در مرز افتادن، حاضر به انجام خیلی کارها هستن. بهرحال بد که نمیگذره. هم اونا کارشون راه میفته و هم من! ولی خب همیشه هم اوضاع خوب نیست. مثل اون دانشجوی دختر که خودکشی کرد و هرچند تو این شهر کوچیک اونقدر پول و روابط داشتم که تونستم رفع و رجوعش کنم، اما جمله آخر وکیل خونواده دختره(که استاد محترم دانشکده حقوق بود) هنوز تو گوشمه که گفت:« پسرم. من و تو هردو معلمیم. با این تفاوت که تو یک کفتار هم هستی!» به نظرتون درست گفته؟ شاید
من یک کفتار هستم
من یک دندونپزشکم. از یک خونواده ثروتمند. بابام اونقدر داشت که خرجم کنه و از یک دانشگاه اروپایی با مخارج سنگین مدرکم رو بگیرم. الانم برگشتم ایران و به هموطنانم خدمت میکنم. البته به هموطنان اونطرف مرزهای غربی بهتر خدمت میکنم. بهرحال به دلار پول میدن. ولی خب باید تمام مخارجم رو دربیارم دیگه. اونقدر هم احساس مسئولیت دارم که مطبم تا نزدیک 11 شب بازه و همزمان روی چند یونیت کار میکنم. یه مریض اومده بود با درد دندون. اونقدر کلاسم پایین نبود که با یک درمان ساده، مشکلش رو حل کنم. یعنی وقتم ارزش یکی دو میلیون نداشت. ده دقیقه براش سخنرانی کردم و 80 میلیون تومن بصورت قسطی گرفتم و نصف دندوناش رو ایمپلنت کردم. دو سه سال بعد هم بعد از چندبار تماس که میگفت ایمپلنتهام یکی یکی دارن کنده میشن باهاش دعوا کردم و قضیه تموم شد. والا بخدا. مگه چقدر پول میدن که بخوام جنس خوب کار کنم. قدر نمیدونن که. نمیفهمن که من یک شهروند فرهیخته و باسواد و مفید جامعهام. اما در واقع:
من یک کفتار هستم.
من یک کارگاه کوچولو دارم. یخچال فریزرهای ایرانی رو برمیدارم و با آمیزهای از تلاش و کوشش و تخصص و تجربهام آنچنان یخچال فریزر سامسونگ از توشون درمیارم که صاحب خود کارخونه سامسونگ هم نمیفهمه. چنان لباسشویی پاکشومای ایران رو تبدیل به بوش آلمان میکنم که خود آلمان نمیتونه اینقدر تمیز دربیاره. طفلک کارگری که به اصرار خونوادهش میره زیر بار قسط و قرض و 2 برابر پول میده که همون یخچال ایرانی رو به اسم سامسونگ بخره. بهرحال من هم به نوعی تولیدکننده هستم! اما در واقع:
من یک کفتار هستم
امیدوارم به جامعه کفتارهای محترم برنخوره. چون شنیدم موجودات مفیدی برای محیط زیست هستن. حداقل اینطور معروفه که آسیبشون به زندهها نمیرسه یا کمتر میرسه. فدای معرفتشون.
اما بهرحال چه دوست داشته باشیم یا نه، واقعیت اینه که در تمامی مشاغل جامعه، بجز فرهیختگان میتونیم کفتار هم داشته باشیم و قطعاً همه خوانندگان عزیز این پست، بلافاصله در ذهنشون چند مثال مختلف میاد. مثل مثالهای فوق که همگی از جنس واقعیت بود.
از حوزههای مگو هم مثال نمیزنم که اولاً همه میدونیم و ثانیاً آستین(!) حقیر گنجایش کُلُفتی بعضی از چوبها رو نداره.
و من الله التوفیق