همونطور که تو مطلب قبلی در مورد خواستگاری نوشتم و یادتونه که وقتی خانم محمدی متوجه شد خانواده من با این خواستگاری مخالف شدید هستن گفت برای این که خانواده ام فکر نکنن اون خودشو آویزون من کرده میخواد از مغازه بره.
از این بین داداش بزرگم چون خانم محمدی و شخصیت اونو میشناخت با این ازدواج موافق بود حتی چند باری هم خودش و هم خانمش با بابا صحبت کردن و به بدترین حالت ممکن جواب نه رو شنیدن و با سر به
دیوار خوردن .

خلاصه خانم محمدی گفت دیگه نمیتونه تو مغازه بمونه و رفت پیش داداش بزرگم و گفت امروز اخرین روز کاریش هست و داداشم که از موضوع خواستگاری خبر داشت ، سعی کرد راضیش کنه وکلی باهاش صحبت کرد و در مورد تلاشش برای راضی کردن بابا و.. گفت و به خانم محمدی گفت که موندش تو مغازه به معنی آویزون بودن نیست ولی خ محمدی راضی به موندن نشد. اون روزا روزهای شلوغی مغازه بود و داداشم تونست برای 10 روز بیشتر خ محمدی رو نگه داره تا مغازه خلوت بشه و جایگزین براش پیدا کنه
من مستاصل تر از همیشه بودم و شدم و البته هرچی خودم تلاش کرده بودم خ محمدی بمونه تو مغازه فایده نداشت ، یادمه آخرین شبی که قرار بود خ محمدی بره ، بعد از صحبت های مکرر داداشم و زن داداشم با خ محمدی تو این ده روز باقی مونده، آخر شب بهم گفت بمونم یا برم ؟!!!
بهش گفتم بمون ! و موند !
همیشه اینده نامعلوم مثل یه کابوس میمونه ولی فرق کابوس و بیداری اینه که کابوس تو خوابه ولی آینده نامعلوم همیشه تو بیداری جلو چشمت هست.
به خانم محمدی گفتم من میدونم چی میخوام و سر حرفم هستم و دلم قرصه ، اون گفت تا جای یه دختر نباشید نمیتونید منو درک کنید شما هنوز نتونستید خونواده تونو راضی کنید و هرچی هم بگید فاصله زیادی تا انجام اون هست ، گفتم ظرف چند ماه اینده راضیشون میکنم و اون هم رو حرفم حساب باز کرد. البته من بیکار ننشسته بودم و شروع کردم به راضی کردن بابام ، چون نقطه اصلی مخالفت تو راس هرم ، بابام بود و شروع کردم به راضی کردن بابا و خانواده ولی هر بار با مخالفت شدید بابا روبرو میشدم و بابام فشارش میرفت بالا و میترسیدم باعث سکته بابا بشم و عقب میکشیدم.
نه میتونستم از تصمیمم عقب بکشم نه این که میشد با بابام صحبت کرد اخه سریع فشارش میرفت بالا و تا مرز سکته میرفت جلو ...