ویرگول
ورودثبت نام
مهدی یزدانی خرم
مهدی یزدانی خرممهدی یزدانی خرم نویسنده و روزنامه‌نگار
مهدی یزدانی خرم
مهدی یزدانی خرم
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

پنجاه پنجاه


نمایش پنجاه پنجاه نوشته‌ی هاله مشتاقی نیا ومرتضا اسماعیل‌کاشی با کارگردانی اسماعیل‌کاشی یک روایتِ تکان‌دهنده از زجرکُش‌کردن مخالفان است. بی‌کسان و شکست‌خورده‌گان.

داستان با توجه به نمایش‌نامه‌ی «خودی و غیرخودی» برتولت برشت نوشته شده‌است. اردوگاهِ مرگی در زمان جنگِ دوم حالا تبدیل به یک موزه شده. دو زن و مرد که توانسته‌اند از این اردوگاه فرار کنند شاهد کابوسی عجیب در این مکان بوده‌اند که کسی باورش ندارد. گروه نمایشی که به اسارت گرفته شده و بنا بر کارگردانی و نظر افسر نازی خشن اثر برشت را اجرا می‌کرده‌اند و هر کدام که از بازی تن می‌زدند به قتل می‌رسیدند...

بازی‌کردن برای زنده‌ماندن و این تازه اول ماجراست.

کارگردان با استفاده از تمام اضلاعِ فضای اجرا، نورهای متفاوت، رنگ‌ها و البته حجم زیادی از بازی‌گران رستاخیزِ مرده‌گان را بازآفرینی کرده.

دو زن و مرد جان‌ به‌در برده با طنابی به گذشته متصل‌اند و روحِ آن‌چه دیده‌اند از صافی بدن آن‌ها روایت می‌شود. آدم‌ها با گریم مرده‌گان و نورهای اغلب سرد خود را بر صحنه که مانندِ گودالی به نظر می‌رسد نشان می‌دهند. گودالی که گوری دسته‌جمعی را بازنمایی می‌کند.

آن‌ها متنی را بازی می‌کنند که قرار است تعریضی به تاریخ باشد اما چون بدن‌شان در حالِ سلب‌شدن است عملن ضدِ تاریخ می‌شوند. روایت بی‌رحمانه و شلاق‌وار بر گرده‌شان فرود می‌آید. برخی تن می‌زنند و کشته می‌شوند و برخی هنوز امیدوارند که نقشِ‌شان آن‌ها را نجات دهد. این میان تعذیب بدن‌ها و تحقیرِ فردیت‌ها ساختارِ توتالیتر را به نمایش می‌گذارد. همه چیز در حالِ فشرده‌شدن است. انقلابی در خون و رنگ و عرق.

جان باید مانند خون خالی شود تا اربابِ صحنه دوار انزال و سرخوشی درونی. کتک‌زدن، فشرده‌شدن و از رمق‌افتادن منجر به نوعی عیش می‌شود برای او. بازی‌گران گوشتِ واحدی هستند که به هر سو رانده و کشیده می‌شوند. کارگردان و نویسنده از تلفیق چند ژانر برای خلقِ این اثر استفاده کرده‌اند. هم نوعی بیان اکسپرسیونیستی خود را به رخ می‌کشد، هم نمایش موزیکال، از سویی مولفه‌های تئاتر عروسکی را می‌بینیم و از سوی دیگر اثر به پرفورمنس نزدیک می‌شود. اما بیش از هر چیز ایده‌ی کارناوالی باختین و ستایش خنده در اثر خود را نشان می‌دهد. سرکوبِ بدن‌ها، ذهن‌ها و جان‌ها برای لذت‌بردن.

هرچند این واقعیت در تاریخ بیرونی گم می‌شود اما نشانه‌ها باقی هستند. هفتاد دقیقه‌ای که کار اجرا شد انواعِ واکنش‌های احساسی برانگیخت و برای همین نوشتن از این کار در این چارچوب فقط اشاره‌ای‌ست به قابلیت‌های درخشان که در کار.

تماشای‌اش کنید...


برتولت برشتنمایشمهدی یزدانی خرم
۱۶
۰
مهدی یزدانی خرم
مهدی یزدانی خرم
مهدی یزدانی خرم نویسنده و روزنامه‌نگار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید