
این را زمانی سپانلوی فقید به من گفت. گفت که آنها نسلی بودند که حداقل رویاهای بزرگی در سر داشتند. این عکس و قابِ درخشان نیلوفر شریفی برایام تعبیر این باور شد امروز. نوشتن این روزها بسیار سخت شده، عکسها و روایتها عمدتن مختوم به مرگ یا مشتقاتاش میشوند و من نمیخواهم در این مرگزدهگی مفرط از مرگ بنویسم چه این کار را بلدم و بارها ترسیماش کردهام. اما عکس نیلوفر و فضای سرد اما طنازانهاش همان چیزیست که این روزها به آن نیاز دارم. همان رویایی که هر شب در بازخوانی آثار داستایفسکی برایام ابری میشود در آفتابِ دمِ صبحِ تهران که بسیاری خواباند. اینکه تنها امری که در این روزها میتواند قوت نو یابد ادبیات و هنر است، طبیعت است و مهر به «دیگری».
در فضایی که قهرمانان و گورها حرف اول را میزنند دورهکردنِ تاریخ اَبرساز است، رویادار و اینکه چهقدر «آینده» مفهوم موهومیست و میتوان بعد این روزگار دیگر برای «درستشدن» دل به آینده نبست و مفهوم انتزاعیاش. پُرخواندن این روزها مدام این تکه را یادآوری میکند که این مرگ و بیماری و بدتر از این دو «اضطراب» چهگونه میتواند روحِ یک ملت چندپاره چون ما را کاملا از پا درآورد. سونامی اخبار بد، تلاش برای تکثیرِ این اخبار و مدام پیشبینیِ خشک و سخت آیندهی انسانی و اقتصادی و الخ ضربهی جبرانناپذیری به انسانها وارد میکند. اینکه چه میشود؟ چه خواهدشد؟ سوالی که ما دهههاست به انحای مختلف فقط طرحاش کردهایم و در نهایت پیشتر نرفتهایم.
یک آیندهی موهوم که یا بهشت برین است یا دوزخِ لعین. من به رویا و خیال ایمان بیشتری دارم تا انواعِ پیشگوهای سیاسی و اقتصادی که بسیاریشان ذهن و روح انسان را در زمانهی عُسرت نابود میکنند. با قدرت ادبیات و سینما و موسیقی این روزها را میگذرانم و نه مرگ را انکار میکنم، نه هراسِ ناشی از این بیماری را، اما میلیونها انسان وجود دارند که با تمامِ وجود به زندهگی خود ایمان دارند، من حقِ دمیدن در بوقِ ناامیدی ندارم حتا اگر در نهایت آن باشم. اصلن ناماش را هر چه بگذاریم، من در این روزها به رویاهایام و رویاهای بسیاریمان بیشتر میاندیشم. هزار بار خاطرات خوش کودکیام را مرور میکنم و برد و باختهایی که در مسابقاتِ کیوکوشین داشتهام. همدم این روزهایام یک شکاک بزرگ چون داستایفسکیست که خود رویاسازِ اعظم بود در عینِ روایتِ شر.
آیا «شبهای روشن» و آن عشقِ سوزان و غمِ از دست.رفتناش تمامِ زندهگی نیست؟ این روزها بسیاری «طاعون» کامو را میخوانیم.
یادمان باشد طاعون انتها دارد و میمیرد.