ویرگول
ورودثبت نام
مهدی یزدانی خرم
مهدی یزدانی خرممهدی یزدانی خرم نویسنده و روزنامه‌نگار
مهدی یزدانی خرم
مهدی یزدانی خرم
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

زخم زخم است...


نامِ عکاس این عکس را نیافتم. بیش‌تر به عکسی خبری می‌ماند که کمی هم در کادربندی مشکل دارد اما حسی که از سوژه‌ها ساخته همان چیزی‌ست که این روزها در ذهنِ من می‌جوشد.

سربازی هم‌رزمِ زخم‌خورده‌اش را به آغوش کشیده. نوعی هم‌دلی، مهر و در عین حال غم از تماشای این زخم‌خورده در چهره‌ی اوست که به گمان‌ام خبر از جان‌اش می‌دهد.

بله... ما غم‌گین، عزادار و مملو از بهت و نگرانی و شور هستیم.

یکی از درد می‌نالد و البته یکی طامات می‌بافد از نظر یکی دیگر. این عزا‌ی متراکم‌شده چیزی نیست که بتوان خط‌کشی‌اش کرد. غمِ اعدام‌های دهه‌ی شصت در چهره‌اش پیداست تا پسران و دختران هشتاد و هشت، خون شهدای جنگ با عراق تا سوگِ نویسنده‌گانی که به قتل رسانندشان. خون‌های هنوز گرمِ آبان تا ترور.

اما هر کس این میان بر مُرده‌گان خود زاری می‌کند انگار.

و هر کس که بر مُرده‌گان دیگر عزایی ندارد حتا ممکن است زبان به طعن کشاید. چنان‌که افتد و دانید در این چند روز بسیاری از خجالت بسباری درآمدند.برادر مقابل بردار، خواهر رو به رخ خواهر و...

چند نفر پیغام دادند فلان دوست سابق باز فحش‌ات داده گفتم به خدا او هم مستاصل شده و انگار راه دیگری ندارد و اگر من و امثال من نیز چنین ناکام بودیم بدترش را انجام می‌دادیم. دیگری گفت باید به بهمان نویسنده بگوییم که فلان است، گفتم رها کنید. من دیگر تاب این حجم برادرزنی را ندارم.

در سنت ما رسمی وجود دارد که پشت سر مُرده‌گان چند قدمی به احترام راه می‌رویم. حال از هر جناح و سمت و سویی باشند. مشکل این است که در این چند دهه بسیاری حقِ سوگ را برای پدران و مادران فرزند از کف‌داده صادق ندانستند. حتا به گورهاشان رحم نکردند و نگذاشتند اشک جاری شود.

من آدم مهمی نیستم. یک نویسنده‌ی جوان‌ام که قلب‌ام برای ایران می‌تپد و فکر می‌کنم این روزها می‌تواند مقدمه‌‌ای باشد برای آغاز دل‌جویی، آشتی، گفت‌و‌گو. لزومی ندارد ما عقاید هم را تایید کنیم اما حداقل می‌شود به زخم‌های هم احترام بگذاریم. زخم زخم است، فرقی نمی‌کند و قابل ارزش‌بندی نیست.

شهادت مظلومانه‌ی یک سرباز در اولین روز جنگ با اعدام تندروانه‌ی یک دختر جوان در ابتدای انقلاب چه فرقی دارد؟

هر دو آرمان‌ها آن‌ها پیش راندند. من می‌دانم سانسور تلخ است، احضار ترسناک و صدای بلند تحقیرکننده.

بگذارید این وطن دوباره وطن شود.

بگذارید همان رویایی شود که هر کس بتواند در گوشه‌ای بفهمد زخم او زخم همه است. و این کاری‌ست سخت و دشوار اما شدنی. آن وقت مفهوم دولت-ملت شکل می‌گیرد و بارور می‌شود.

شاید این رویا باشد اما من هر شب به این رویا می‌اندیشم...

زخموطنشهادتترور
۱۶
۱
مهدی یزدانی خرم
مهدی یزدانی خرم
مهدی یزدانی خرم نویسنده و روزنامه‌نگار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید