
سیزده سال از آن اتفاق گذشت.
دو شب پیش بود که زهرا امیرابراهیمی حرف زد دربارهی آن فیلم و من را دچار قصهی آن روزها کرد.
وقتی در کنار خیابانها سیدیهایی فربهشده از ماجرای او به اشتباق خریده میشود، وقتی که بسیاری از ما مانندِ ابنالوقتهای توسریخورده و موشصفتِ این روزها نخواستیم دفاع کنیم از او چون کارهای مهمتری داشتیم شاید. چون بلد نبودیم بایستیم جلوی این نکبتِ منتشر و از این دختر جوان دفاع کنیم.
برخی میگفتند باید خودکشی کند، در تحریریهی روزنامهی «هممیهن» سردبیر تصمیم گرفت بهمناسبت نمایشگاه عکسی از او تصویرش را منتشر کند مگر کاری کرده باشیم، روزنامه به خاطرِ همین گزارش توقیف شد... فیلماش در دستگاهها میچرخید.
فیلم بدنِ این زن و آن مرد را گوشتِ طعام بسیاری کردهبود. و صدایی از بسیاری از ما بلند نشد مگر در گپوگفتهای شخصی و گروهی. کمترکسی شجاعت داشت صدا،رسا بلند کند علیهِ این وقاحت.
وقتی دختر رفت از ایران بسیاری خیالشان راحت شد. اینکه فراموش میشود، زلف بر باددادن از یاد میرود اما دختر این زخم و فکر میلیونها نگاه را با خود برد. بخشی از هویتاش شد و جنگید. گفت پخشکنندهی فیلم که بوده و چهطور از دنیا رفته که خود داستانیست عجیب. مثل قصههای باستانی. مثلِ حکمتی که در روایتها خواندهایم.
اما ما این دختر را تنها گذاشتیم با تنهایی که او را کاویدند، منهدم کردند و منتظر سکانس پایانی، خودکشی یا گموگورشدناش بودند. همه بعدِ مرور قصه از یاد بردندَش چون مصرف شدهبود. چون بسیاری از ما ابنالوقتهایی بودیم که باید دندانمان را در گلوی مخالف فرومیکردیم و تهمت و افترا میبستیم برای پوشاندنِ خبثِ مُرکبِ وجودمان و چه انتظار از ابنالوقت که بیاید و سینه سپر کند پشت این انسان.
آبروی از دسترفتهی زهرا امیرابرهیمی دخلی نداشت به ما. ما که در فیلم نبودیم، ما که نفسِمان بهشماره نیفتاده بود از غم. دستی گشاده نداشتیم برای پذیرفتن و فقط مشت بود. من شرمندهام از اینکه نتوانستم کلمهای بنویسم آن زمان. فقط مثل بسیاری در دل آه کشیدم. لعنت به این آهها که فقط در آلودهگی هوا گم میشوند. ما او را، انسان را رعایت نکردیم.
بسیاری از ما باید شرمِ آن سکوت را برای همیشه به جان داشته باشیم.
شرمِ دختری که زنده ماند تا نشانمان دهد که خفهشدن مقابلِ خشونت و پردهدری چهقدر روح را حقیر میکند.
او زنده ماند و بسیاری از ما، تکهای ما مُرد.
زنده باد زندهبودنِ او و تابآوردناش.
جرات زندهماندن در این خشونت کار هر کسی نبود و او تاب آورد.
هرچند این زخم بر او و ما باقی خواهد ماند.