
ما عملاً در زمانهای زندهگی میکنیم که کوچکترین حقوق شهروندی مانندِ دوستداشتن یک تیم فوتبال نیز از ما سلب شده...
اقتصادِ رانتی دولتی، حضورِ همهجانبهی دولت بر فراز و فرودمان و ابتذالِ ناشی از آن اختاپوسیست که بازوهایاش را از بدنِمان رها نمیکند.
نمایشِ نامنویسی نوابغِ متراکم اصولگرا و اصلاحطلب برای مجلس، غمِ آبان، موجِ افسارگسیختهی مهاجرتها عملن تنها بخشی از چیزی هستند که بر ما فرود آمده. بسیاری تکهها مبتذلتر از آناند که بتوان برایاش توجیهی یافت. اعتراض دانشجویی تبدیل میشود به چرخچرخ عباسی و اقتصادی که از بیخ دولتی و خصولتیست میشود لیبرال.
بخشی در حالیکه از بام تا شام به فحشدادن به زمان و زمین مشغولاند میشوند روشنفکر!
و عدهای هم گمان میکنند فرصت است برای نمایشِ چریکبودهگی در شعرهای بندتنبانیشان. هوا آلوده، زمین ناآرام، سرها در گریبان و پسرکی برای شوخی در سطل زباله.
واقعاً چه درست نوشت سعدی که «چنان قحطسالی شد اندر دمشق٫ که یاران فراموش کردند عشق».
تحقیر را تحمل میکنیم اما باید احساسِ عزت داشته باشیم. ناکارآمدی را میبینیم اما باید دم فروبندیم چون خلافِ مصالح ملیست...
آیا میتوانم در این وضعیت حداقل دربارهی بلایی که مشتی سفاک سر تیم محبوبام آوردهاند بنویسم یا آن هم تشویش اذهانِ عمومیست؟ متهم میشوم به فلان گرایش؟
هر روز که سوشال را باز میکنم حجمِ فحش و ناسزا بالاتر رفته در صفحات. ملتی عصبیشده که دیگر انگار از خیر جکساختن هم گذشتهاند و به حداقلها راضیاند. به اینکه بتوانند کمی زندهگی بهتری داشته باشند. فقط متنهای موهن سایتهای تندررو را بخوانید. از نظرشان همهی ما خائنایم. خروارخروار به بازیگر و نویسنده و فوتبالیست و مُردهگان صد سال پیش فحش میدهند و مست از نشخوار خود فقط اتهام میسازند.جوری که انگار کسی فقیر نیست، کسی گرسنه نیست و کسی در آرزوی آرامش به سر نمیبرد.
همه چیز هم اگر هست بر گردنِ آنهاییست که به آرمانهای ایشان باوری ندارند. فقط بهتماشای این ابتذال نشستهام. تماشای مرگِ خِرد. تماشای خونِ آبی-سرخ بر زمینِ نمناک، تماشای روزهایی مهزده و آدمهایی که مدام فریاد میزنند. چهقدر سکوت باشکوه است در این روزگار که ابنالوقتها برای خودنمایی از هم سبقت میگیرند.
کاش منقرض شویم. زیرا انگار ایران برای ما نیست و هیچ حقی در این خانه نداریم. گاهی فکر میکنم برای چه باید چنین بر من رود؟ و پاسخی ندارم جز نوشتن و توصیف. شاید روزی باد در پرچم ما هم بوزد. و این تهماندهی امیدیست که با دندان حفظاش کردهام...