انفجارِ اخبار.
هراس، تنهایی، ناامیدی و تماشای رویاهایی که تباه می‌شوند در این حجم حداقل به سنِ من قد نمی‌دهد. امروز فیلمِ ضرب و شتمِ دختر جوان را به دستِ یک ذی‌وجود دیدم و چنان خشم‌گین شدم که پناه بردم به صدای محمدرضا شجریان. قشری که سال‌هاست چنین خشونتی را علیهِ دیگران روا می‌دارد همان است که مقابلِ کرونا هم پوزخند می‌زند. واقعن بس است. این حجم قلدری دیگر محلی از اِعراب ندارد. آن هم در شرایطی که نیاز به مهر، هم‌دلی و بودن بیش از هر چیزی احساس می‌شود باید شاهد چنین اتفاق‌هایی باشیم. شاهدِ سفرهای پنهانی، شاهدِ شوخی با اعصابِ دیگران با سرفه‌های الکی. شاهدِ خبرسازی‌ها، شایعه پراکنی و گاه دیدن تصاویری که در آن خشونت‌های این چنینی دود از سر آدم بلند می‌کنند.
«تشتت» و ایده‌ئولوژی‌بازی‌هایی که در این روزها بی‌نهایت رنج‌آورند. اگر نویسنده‌ای بیاید کتابی تبلیغ کند دیگری مسخره‌اش می‌کند، اگر کسی از امید بگوید هست کسی که دست‌اش بیاندازد، اگر از لزوم خواندن تاریخ بگوییم یکی سر بلند می‌کند پس سهم کودکان کار چه؟ این یعنی تشتت. یعنی این‌که بخش مهمی از ما اهل واکنش هستیم تا کُنش. مدام در حال یافتن توطئه هستیم. یکی به من پیام داده شما که رمان تالستوی معرفی می‌کنی داری به ناشر پول می‌رسانی! یعنی حماقت در این حد. این‌که هر کاری بکنی حتمن درش سودی وجود دارد که من و امثال من فریب‌اش را می‌خوریم...
خجالت بکشید. با کمال میل از ادبیات، سینما، تئاتر و تاریخ خواهم نوشت و برای‌ام مهم نیست چه کسی سود می‌کند، که اصلن نوش جان‌اش اگر کسی با چاپ تالستوی ثروت‌مند شود که این پول از هر پولی حلال‌تر است.باید تمام‌قد مقابل هر نوع تحجری ایستاد. مقابل کسانی که آخرین خوانده‌هاشان به قرن ماضی می‌رسد و عمدتن در توییتر مشغول بالابردن دانش! خود هستند. اگر امروز این جامعه چنین دچار تشتت است یکی از دلایلِ غیرِ حکومتی‌اش همین «نخواندن» و حتا دست‌انداختنِ «خواندن» است. من خوش‌حال‌ام که این ویروس کثافت حداقل باعث شده عده‌ای به اجبار شروع کنند به خواندن. آن وقت خیلی اتفاق‌ها نمی‌افتد. آن وقت هر خبر و شایعه‌ای باورپذیر نمی‌شود و می‌توان با ذهنِ هوش‌مندتری مواجه بود.
بله، ما دچار خفقانیم به کلام شجریان اما نفس هست و چون برآید مفرحِ ذات است. برای همین از گلوله‌باران خشونت که عادی‌شده‌ی این سال‌هاست باید گریخت و زرهی داشت از کلمات. و تامل. آرامش و تردید در هر واقعیتی که ناگهان در بوق می‌شود. باید تردید و شکی را که لازمه‌ی مواجه با هول جهان است یافت. فقط با خواندن و خواندن و خواندن.
راه میان‌بُری وجود ندارد.
