برای مدتی تمام امید من به زندگی_صبح نان گرفتن بود.
مثل یک رئیت الکی خوش با پیراهن راه راه٬ جلیقه قهوه ای و شلوار خمره‌ای٬ پا زمین میکشیدم٬با سرعت به سمت نانوایی میرفتم.
بلکه یک وقت پیش نیاید آقا وقتی بیدار میشن نان داغ و پنیر و چای تازه دم آماده نباشد.
هیچوقت نانوا به لبخند من جواب مثبت نمیداد.
همیشه طوری نگاهم میکرد که مردم شمال کشور تهرانی هارا نگاه میکنند.
من هم وقت نداشتم به برخوردش جوابی بدهم٬ چون آقا منتظر نان بود.
آقا خودم بودم.
پیرزن توی مطبخ هم خودم بودم.
برای خودم نان میگرفتم_چای دم میکردم و از پنجره٬ به شکلی که امروز کدام زمین‌رو بفروشم... بیرون‌رو تماشا میکردم.
مثل اون آقاها که حوصله عوام‌رو ندارن و میبخشن تا دهن مردم بسته باشه بودم.
بودم...
اما امروز نه رئیت بیدار شده نه آقا.
بقولی حال ندارم.
دیگر حوصله بدخلقی های نانوارو ندارم.
رو کاناپه نشستم شکمم‌رو نگاه میکنم.
چقدر زشت شده.
