مطلبم رو میخوام با یک دسته بندی شروع کنم.
پس از دسته بندی به جواب سوالی که در عنوان مطرح شده خواهیم رسید؛
مدیران منابع انسانی چند دسته اند؟
1- مدیرانی که هنوز در قسمت اداری و کارگزینی گیر کرده اند و از منابع انسانی فقط بیمه و سنوات و قرارداد و افزایش حقوق و بایگانی رو بلدن.
2- مدیرانی که بیشتر به فکر رفاهیات کارکنان هستند و اهل گرفتن جشن تولد و گل و سبزه و ... هستند و بیشترین وقت رو صرف این مسائل میکنند و احتمالا آخر اقدام منابع انسانیشون هم نظام پیشنهادها و این موارد باشه.
3- مدیرانی که بجای پرداختن به بحث تخصصی اچ آر، به واحدهای دیگه کمک میکنند، مثلا در استوری ها و پست هاشون تبلیغ محصولات شرکت رو میکنند و بجای ترویج فرهنگ سازمانی و برند کارفرمایی، به واحد بازاریابی و برندینگ کمک میکنند.
4- مدیرانی که در هیچ زمینه ای تخصص ندارند و مسئولیت واحد منابع انسانی به آن ها سپرده شده و علایق آن ها احتمالا کتاب خواندن و اخترشناسی و فیلم و ... هست.
تا اینجای مطلب، شما اگر جای مدیرعامل باشید به افراد ذکر شده اعتماد میکنید؟ به احتمال خیلی زیاد خیر.
5- دسته پنجم مدیرانی هستند که میدونن دارن چیکار میکنن و اقدامات اساسی انجام میدن، دست میذارن روی نظام پرداخت حقوق و مزایا، مدیریت عملکرد کارکنان، برنامه های توسعه فردی و ...، قدرت دارن (یا با تجربه شون یا علم و دانششون) و مدیرعامل رو هرجور شده قانع میکنند، میدونند بالاترین ارزش در سازمان رو انسان ها دارن و با برنامه ریزی دقیق و دانش کافی روی هوا حرف نمیزنن و با استدلال های منطقی به هدفشون میرسن.
پس تقصیر مدیرعامل ها نیست، تقصیر ما منابع انسانی هاست که نمیتونیم اعتماد سایر مدیران سازمان، خصوصا مدیرعامل، رو جلب کنیم.