«من همیشه تو فکر بودم... نه از اون فکرایی که مامان میگه وقت تلف کردنه. نه!
از اون فکرایی که منو میبره یه جای دیگه... یه دنیای قشنگتر، آرومتر، واقعیتر از این دنیا.»
اسم من نازلیه.
پونزده سالمه. تو یه خونهی کوچیک زندگی میکنم که بیشتر از دیوارهاش، صدای دعواش بلنده.
بابام همیشه خستهست، مامانم همیشه ناراحت، و من همیشه... همیشه توی ذهنم زندگی میکنم.
صبحها که از خواب پا میشم، قبل از اینکه صدای بلندِ زندگی واقعی بهم یادآوری کنه که هنوز همینجام، چشمهامو میبندم.
تو ذهنم، یه پنجره باز میشه.
اونجا، یه دنیای دیگهست:
یه خونهی روشن با پنجرههایی پر از نور.
آدمهایی که بلند نمیشن سر هم داد بزنن،
یه دختر که صداش شنیده میشه، حتی اگه حرفی نزنه.
یهبار به دوستم گفتم که من میتونم با ذهنم یه زندگی بسازم.
خندید. گفت: «عجیب شدیا! یعنی تو واقعاً ۲۴ ساعته خیالپردازی میکنی؟»
من لبخند زدم.
گفتم: «نه… فقط تو اون ساعتی که دارم نفس میکشم.»
خیالپردازی، برای من فقط یه سرگرمی نیست،
یه "پناهگاهه".
جایی که من اجازه دارم هرچی بخوام باشم:
بخندم، گریه کنم، عاشق شم،
بدون اینکه نگران باشم کسی بگه "زیادی حساسی".
من با خیالاتم حرف میزنم.
یه وقتایی تو خیالم، بهترین دوستم کنارمه؛
یه وقتایی عاشق میشم، اونجوری که تو واقعیت هیچوقت تجربهش نکردم.
تو ذهنم، خونهمون ساکته، مامانم میخنده، بابام توی آشپزخونه چای میریزه و یه آهنگ قدیمی پخش میشه.
آره، واقعیت تلخه.
ولی من یه شیرینی تو ذهنم ساختم که هیچکس نمیتونه خرابش کنه.
و اگه یه روز کسی بپرسه چرا انقدر تو فکر فرو میری،
میگم: چون تو خیالم،
"من زندگی میکنم… نه فقط زندهام."
