باید در مورد شادی بنویسم و این خودش به معنای عذابه برا من
نه که نتونم شاد باشم نه اصلن
من خیلی خوب هم شاد بودن یا بهتر بگم ( بیخیالی و گذشتن از همه چی رو یاد دارم )
راستش رو بخواید فکر کنم این هنر اصلی هر انسانیه (البته نه هر انسانی فقط افرادی مثل من که گیر کردن بین دو ساید واقعیت وجودشون و ساید های خیالگونشون )
شاد بودن برای من شخصا کار سختیه. ترجیح میدم حس خوبی داشته باشم تا شاد باشم.اخه میدونید من ازوناییم که با سورپرایز تولد شگفت زده میشم و حس خوبی بهم دست میده اما تحملش بیشتر از 20 دقیقه برام عذاب اوره و یه جورایی سعی میکنم تظاهر به شاد بودن بکنم ( که برای منی که چند ساید دارم تظاهر کردن یه جورایی فقط باعث عصبی شدنم میشه و با خودم میگم : هی مرد تو همین الانشم چن تایی یکی دیگه رو چرا میاری وسط؟)
اما بیاید در این حد عمقی وارد داستان نشیم و فقط سعی کنیم در مورد شادی بنویسیم. همین درسته.
خب شادی رو از نظر من میشه توی اون لحظه ی بعد از شکست دادن خودت توی گریه نکردن دید :|
یا مثلن اون لحظه ای که از روی عصبانیت زیاد یه چیز رو داغون کردی یا یه نفرو در حد مرگ کتک زدی و بعدش اروم نشستی و در حال نفس نفس زدنی :|
قبوله تو ذهن من چیز قشنگی نیس که باعث شادی بشه اما نکته ی جالب و امیدوار کننده اینه که حداقل چیزای زشتی هستن که شادی میدن :)
باشه باشه قبوله میگم :|
منم یونیکورن دوس دارم :||||||||||
از اینکه دست یه نفر رو بگیرم هم خوشم بیاد ( نه هر کسی خودش میدونه )
از اینکه دستشو تو موهام حس کنم هم خوشم میاد و دلم پر میشه از شادی
و البته از بغل کردن یه ادم قد بلند تر از خودم هم خیلیییی خوشم میاد حس خفنی داره