هیچوقت تنهایی برام عذاب اور نبود...دقت کنید میگم تنهایی...اما اینکه بدونم با کسی تنها هستم مطمئنا از عذاب اور ترین حس های دنیاس! من ادمی نیست که از تاریکی بترسم ولی وقتی که با نگاه قرمز سایه ی سفیدم روبه رو شدم ترس برم داشت و فهمیدم که یه نفر پا به کنج خلوت من گذاشته!
این سایه سفیده؛ برعکس بقیه ی سایه ها...برعکس سایه هایی که تو وجودشون تاریکی رو جا دادن و ادم رو تو دل خاموشی تنها میزارن ،همیشه با منه و این همیشه بودنش از نبودنش ترسناک تره..این که مبینه،میشنوه،حک میکنه و به خاطر میسپاره برام وحشت اوره...این سایه شکستنم رو دیده،اشکامو دیده،خنده هامو با طعم مثل زهرشون چشیده و با اشکام که توی دلم طوفان راه مینداختن یه مهمونی با سرو نوشیدنی های خاص و متشکل از اشکای من گرفته!
من اون سایه رو همیشه و همه جا با خودم دارم و اگر هم بخوام من رو تنها نمیزاره، و حتی خودش هم توان ترک کردن من رو نداره؛با ترک کردن من فقط خودش رو میکشه! اره اون مغز ابیه منه! و این مغز ابی عجیب دلبری میکنه، ترجیح میدم بهش بگم دلبر ابی من:) اخه هر لحظه که از این زندگی زرد میگذره من رو بیشتر غرق خودش میکنه و این ترسناکه.
این سایه تبدیل شده به تنها عشق و همراهم ولی ترسم بیشتر از حس شیرین عشق و دوس داشتنمه! همین ترس باعث شده ازش دور بشم ولی همیشه هوامو داره و همه جا باهامه؛ با چشمای قرمزش بهم زل میزنه و فریاد سر میده که تو تنها نیستی و چه قدر شنیدن تو تنها نیستی تو دل تاریکی از یه جفت گوی اتشین و قرمز ترسناکه!
گاهی اوقات این دلبر ابی سفید پوش، قدری تو خواب ها و بیداری هام مهمونی تجدید خاطرات میگیره که دوس دارم با تیغ فلزی و نقره ای،چشمای هیمشه خونینش رو ببندم و بهش ثابت کنم که نمیتونه با اون مروارید های سرخ و افکار ابی منو تو خودش غرق کنه؛ولی حیف...حیف که خوب دلبری رو بلده و منو از حصار تنگ افکارش جدا نمیکنه و نمیزاره پا به دنیای روشنایی ابدی بزارم...نور چشمای قرمزش رو میزنه و از نور متنفره با اینحال حتی تو روشنایی روز،وسط کلاس ریاضی هم منو تنها نمیزاره. و من چه قدر صادقانه دل به این حمایت ها و توجه های همیشگیش دادم و ترس رو به وجودم تزریق میکنم.اما ای کاش همیشه این مهمونی های تجدید خاطره رو برگزار کنه ولی سراغ اون قاتل عزیز نره و ازش خواستار این نباشه که درون تاریکم رو به نمایش بزاره!
این درون تاریک که تو وجود هر انسانی وجود داره.با بی رحمی تمام اون هیولای خوابیده تو کنج مغزمون رو بهمون یاداور میشه و تو چشمامون خیره میشه و انگشتش رو تهدید وار تکون میده و بعد با سردی تمام میگه که قصدش فقط ازار ماس و هیچ راه فراری در برابرش نداریم. عجیب با دلبر ابی هماهنگه! قاتل ما رو ازار میده و دلبر جلوی ما رو میگیره و نمیزاره که خودمون رو اسیر دستای سرد مرگ کنیم و این روند حوصله سر بر و عذاب اور تا وقتی که بتونی از این زندان فرار کنی و عشقی که تو دلت نسبت به دلبر ابی داری رو بکشی ادامه داره!
به این روند تو دنیای واقعی میگن نشخوار فکری! که به طرز مسخره ای ادم رو به سمت فکرای پوچ و بیهوده و البته ارزوهای بی نتیجه میکشونه و فقط هم قصد نوشیدن از روح انسان رو داره و هیچ فایده ای جز نزدیک کردن اون به دنیای دیوانگی نداره! این قاتل عزیز فقط و فقط باعث از دست رفتن فرصت ها و پشیمونی میشه.
درون تاریکم! دلبر ابی من! چشم خونین من! سایه ی سفید من! من! همه ما یکی هستیم و به طرز مسخره ای اجازه ی به واقعیت تبدیل کردن این حکم غلط و اشتباه رو به این انسان حقیر دادیم! اجازه دادیم که توی افکار پوچ و ابی رنگش ماهی و طعمه بشه با این که باید تبدیل به کوسه و شکارچی میشد! شکارچی لحظات،فرصت ها و موقعیت ها. کاش به این انسان یاد میدادیم که باید با بی رحمی تمام به طعمش حمله کنه و از دستش نده چون این زندگی عزیز فقط یکبار اتفاق میوفته و متاسفانه توسط این دلبر ابی داره روزای اخرش رو میگذرونه! و وای از اون روزی که این انسان کنترل رو از دست بده و با تیغ پایان بده به همه ی این مهمونی های تو دلش! فقط یک کلمه ی چهار حرفی او را زنده و پا برجا نگه داشته که بهش میگن امید!امید به ادامه ی این زندگی و کشتن این دلبر و قاتل عزیزش در مغز زیبا و ابی ما!
