یه مدت طولانی شاید برای چندین ماه متوالی پادشاهی میکردم توی قصر بی حسی
هیچ حسی نسبت به هیچ چیزی نداشتم
چیزی نمیتونست خوشحالم کنه(هنوزم چیزی نیس که ارزش دیدن خنده ی منو داشته باشه)
چیزی نمیتونست ناراحتم کنه(مث شادیه،هیچ چیز و هیچ کس ارزش دیدنش رو نداره)
چیزی نمیتونست منو وادار به حرف زدن بکنه
هیچی
غرق بودم تو این حس قشنگ
نه درد
نه غم
نه افسردگی
نه اظطراب و استرس
نه تنهایی
نه شادی
نه لذت
هیچی
شاید بگین این حس قشنگ نیس
اینکه هر لحظت پر باشه از هیچی
اینکه نخندی با دیدن یه فیلم کمدی
اینکه شاد نشی تو جمع دوستا
اره شاید برای ادمای عادی این چیزا بد باشه
اما برای من و البته رفیق شفیق قدیمی بنده اینشتین این حس ها خیلی پیش پا افتاده و بی ارزشن
بی ارزش تر از اونی که بخوایم حسشون کنیم
خیلی بی ارزش...
تصور کنید که یکی از انسان هایی که توی تمامی زندگیت نقش داشته میمیره و خدافظی میکنه با گنداب بزرگ. همه با اشک ریختن بدنشون رو به کویر تبدیل میکنن و نمیفهمن دورشون چخبره. اما شما اروم یه جا نشستی و به جای فکر کردن به اینکه این یه غم بزرگه به این نکته فکر میکنی که مرگ به هر حال یه روزی به سراغ هر کسی میاد پس هیچ اشکی تو چشمات نیست و به جاش لبخندی زیبا از فهمیدن و درک کردن این نکته ی مهم روی لبات میرقصه.
این حس عالیه!
شاید فکر کنید غیرممکنه ولی نیس ممکنه این حس توی تمام تایم هایی که عزیزانم رفتن و با خودشون فکر میکردن که من رو تنها گزاشتن( با اینکه من اصلا تنهایی رو حس نمیکنم) حکمفرمایی میکرد و نمیزاشت اقیانوس بسازم از اشک های بیفایده.
ممنونم ازت بی حسی عزیز:)
این حس بلندمرتبه چجوری بوجود اومد؟!
این سوالیه که مطمئنم ذهن شما رو هم درگیر کرده. هر انسانی میتونه با این حس رو به رو بشه اما فقط به یک شرط اونم اینه که دست برداره از حماقت های انسانی و شعورش رو با کارهایی مثل کشتن دختر خودش با دستای خودش به حراج نزاره.یه حسی بهم میگه این بازار سیاه بزرگ هنوز داره قدمای اولش رو برمیداره اما ریشه ای محکم داره از جنس پارتی بازی و اختلاس! پس نابود کردنش تلاش هزارساله میخواد. به هر حال تو این بازار شعور و حماقت رو به حراج گذاشتن پس مطمئنا جذب کرده بزرگ مردان این سرزمین رو! باید بگم که این بازار حالا حالاها پا برجاس.
اما من چجوری وارد این دنیا شدم؟ کاری نداشت این سرزمین با گربه ی قشنگ و دلفریبش،منو دلزده کرد از همه ی احساساتم
احساساتی که با هر انفجار،فوران میکردن و بانگ همدلی و همدردی سر میدادن
اما
بی فایده بودن:(
فقط و فقط نابود کردن این من عزیز رو:(
پس من...
...رفتم توی اقیانوس بی حسی و قطع شد نفسم!
همه فکر میکردن که من غرق شدم!
اما من امپراطوری خودم رو ساختم!
زندگی جدید خودم رو ساختم!
من جهنم جدید خودم رو ساختم!
بله درسته جهنم ساختم، دورم پر بود از اتش و میسوزوند این اقیانوس بی حسی رو تو خودش. اوایل فکر میکردم که این اتش زبانه های قدرت امپراطوری منه ولی نمیدونستم فقط مار که نه اژدهایانی هستن که پرورش دادم تو استینم!
و امپراطوری من هم مثل امپراطوری قدرتمند کوروش کبیر فرو ریخت...
دور و برم رو نگاه کردم و خودم رو در حال سقوط توی جهنم زمینی دنیای انسان ها دیدم!
اره من به قعر چاه سقوط کردم و اون موقع بود که همه ی احساساتی که توی این چند ماه امپراطوری دور کرده بودم از خودم فوران کردن و من رو غرق و تسلیم خودشون کردن.
نمیدونم میفهمید یا نه اما تصور کنید که ناگهان غم،ترس،نگرانی،استرس،تنهایی و حتی حس امید به زندگی (که توی این گنداب بزرگ داشتن این حس مث مرگ تدریجیه) همگی با هم بریزن توی سرتون و اجازه ی فعالیت نورون های گرامی رو بگیرن.اشک و داد و فریاد و جیغ های بنفش مایل به ابی(همیشه یه حسی بهم میگه که ابی قدرتمندترین رنگ دنیاس) توی گلوتون جمع بشن. اشک ها ابشار بسازن به رنگ خون! چون فریاد ها خفه شدن توی گلو! همه ی اعصابتون مختل بشن و توانایی تفکر و هر کار دیگه رو بگیرن ازتون!
حالا این حالت و حس رو چند برابر کنید مثلا برای چهار روز متوالی و حتی بیشتر!
اره مرگبار و عذاب دهندس. بدتر هم میشه وقتی یه ماه بعد دوباره همین اتفاق بیوفته!!! ینی هر چند وقت یه بار این اتفاق بیوفته و هر بار تیکه ای از وجودت رو گم کنی!
اون موقس که میفهمی تو تبدیل شدی به جلاد خودت!
