
کلاس دوازدهم بودم. روزی تصمیم گرفتم بجای کلاس خودمان، در کلاس تجربی بنشینم. سال پیش اینکار را کرده بودم. هر سری هم سر «ساجدی» پیاده کرده بودم. معلم فیزیکمان. مشکلی هم پیش نیامده بود. آدم گیری نبود. اهمیت نمیداد. با خودش میگفت: خب به درک که حضور ندارد. و به تدریس خسته کننده ی خودش میپرداخت. اما این سری تفاوت هایی وجود داشت. نه این سری کلاس ساجدی بود و نه من تنها بودم. تصور میکردم مانند سال قبل مهاجرت تک زنگه ام تنهایی صورت میگیرد. اما امان از خل های کیپ کننده بینی. چندتا احمق دیگر با من راه افتادند و آمدند. شلوغ بازی درآوردند. خبرش در کل کلاس پیچید.
تو کلاس جدید جا خشک کرده بودم. هراتی تاخیر داشت. ایمانی نداشت. ایمانی رفته بود کلاس و بچه ها گفته بودند که چند نفر از کلاسمان داخل کلاس دیگرند. لعنتی ها لو داده بودنمان. عجب آدم فروشی هایی. دو نفری هم فرستادن دنبال ما اما ما دم به تله ندادیم. سماجت کردیم و ماندیم. آقای هراتی آمد سر کلاس. بی وقفه شروع کرد به صحبت کردن. به چندتا مبحث گریزی زد. از مولانا بگیر تا شفیعی کدکنی و آموزش صحیح. در حین صحبت بود که ما را خواستند. اینسری کار را به آقای شجاعی بند کردند. این یکی را نمیشد پیچاند. اینجای داستان فقط دوتا از فراریها باقی مانده بودند؛ من و آن خل دیگر.
هراتی گفت: بگذار حرفم تمام شود و بعد بروید. ما را نمیشناخت. کلاس تجربی چندتا ورودی جدید داشت و تصور میکرد ما هم جزو آنهاییم. حرفش تمام شد و رفتیم سر وقت کلاس خودمان. شجاعی دم در بود. ایمانی داخل کلاس. شجاعی با لحنی عصبانی و با تشر گفت شما چه رشته ای هستید؟ گفتیم ریاضی. گفت پس تو کلاس تجربی چه غلطی میکردید.
ایمانی بهش برخورده بود. شاید فراتر از آن. مدتی شجاعی سخن پراکنی کرد. بعد من تلاش کردم دلیل رفتنم را توضیح دهم. گفتم که چون قصد داشتم با آقای هراتی کلاس خصوصی بگیرم، خواستم تدریس ایشان را ببینم. دلیل قانع کننده ای بود. شجاعی را کمی نرم کرد. آب روی آتش بود. آنقدر خوب و با لحنی آرام گفتم که لحظه ای به شک نیفتاد که دارم دروغ میگویم. دلیلی هم نداشت. حرفم منطقی بود. بیانم صادق بود. هرچند که هیچ صداقتی در وجودم نبود. یکی از بچه های تجربی ایده کلاس خصوصی را انداخت تو کله ام وگرنه من در بند مند کلاس خصوصی نبودم.
شجاعی رفت. حالا نوبت ایمانی شده بود. یک ربعی در مورد احترام و این چرت و پرتها سخن پراکنی کرد و من با قیافه ای معصوم و پشیمان داشتم گوش میکردم؛ درصورتی که ذره ای پشیمانی درون خودم احساس نمیکردم. به هیچ وجه از کارم پشیمان نبودم. اما به خوبی میتوانستم پشیمانی را در چهره ام نشان دهم. اگر اینکار را نمیکردم که میشد از صفرِ نوبت اول اطمینان داشت. عذرخواهی ای جزئی کردم. تصمیم به شروع درس گرفت.
تازه روی تخته نوشت درس یک که سوالی را مطرح کردم. پرسیدم قضیه بلوک شرق و غرب چیست؟ تخصص اصلی ایمانی تاریخ است. میدانستم سوال خوبی است. سوالی زیرکانه. این سوال نشان میداد که علاقه مند به دانستن تاریخ هستم؛ علاقه ی اصلی او. کلی درمورد بلوک شرق و غرب، پیمان ناتو و جنگ اوکراین و روسیه توضیح داد. واقعیتش این است که خوشم آمد. از دانستن تاریخ بدم نمیآید. برخی مباحث کاربردی یا مورد استفاده ی تاریخ را دوست دارم. در ادامه کلاس بسیار فعالانه گوش کردم و سوالهای ریزی هم پرسیدم. قشنگ نشان دادم که از بقیه ی دانش آموزان علاقه مندترم و کل ماجرای کلاس یک اشتباه بوده که قرار نیست تکرار شود. یک ساعت و نیم کلاس گذشت بدون اینکه فراتر از عنوان «درس یک» که روی تخته نوشته شده بود برویم. زنگ خورد و بچه ها و معلم پراکنده شدند.