این دو پاره نوشته مربوط میشود به پانزدهام و شانزدهام مرداد؛ زمانی که اکانت ویرگولم مسدود بود و نمیتوانستم متنی انتشار دهم.
...
دیروز یادی از «چه خبرهای» قدیمی و جاندار بینمان کردم. به گمانم آنقدر خودم و مهدی را یکی میدانم که اغلب اوقات ناخودآگاه از لفظ ما استفاده میکنم. حس جالبی دارد. انگاری به کسی در این دنیا احساس تعلق داری. میدانی که پیش هم معتبرید و در حزن و شادی باهمید.
بگذریم. برگردیم سراغ داستان چه خبرها. همانهایی که روزگاری پایه ثابت دیدارهای ما بود. از روزمان میگفتیم و بعدش از حال دلمان. به تراپی میمانست. به حالت آگاه بودن از زیستن.
هممم. نـــــــــــــه! چیزی بیش از تراپی بود...
وقتی نگاهم در امروزهایم عمیق میشود، خلائی را به وضوح حس میکنم. میدانم چیزی کم است. میدانم چیزی تغییر کرده. و آیا آن یک چیز همان چه خبرها است؟
شک دارم تاثیرِ جنگ روسیه-اوکراین، تغییرات اقلیمی، گرمایش جهانی و انقراض گونههای جانوری باشد. البته که همهی اینها نگرانیهایی بهجا و مهماند اما تاریخ بشر سرریز است از جنگ و قحطی و نزاع. میشود صرفن به فکر راهحل بود و از آزار دادن خودمان سر این مسائل دست بکشیم.
بنظرم زندگی مرا در خودش رقیق کرده. تلاش کرده مرا مثل دیگران کند. مثل این جامعهی سردرگم بیاندیشه. خیال میکردم اوضاع نمیتواند بدتر شود. خیال میکردم نمیتوانم از خودم دور شوم؛ بیگانه شوم. اما زندگی ملاحظه حالیاش نمیشود. مراعات حال کسی را نمیکند. همزمان که در پروژه جدیدت شکست خوردهای، بدترین غمها را به دامت میاندازد. یا زمانی که شکست عشقی خوردهای، میفهمی آن یارو عوضی دوران دانشگاه، موقعیت شغلیای که دلت میخواسته را تصاحب کرده.
جانم برایت بگوید، دلم یاد آن دوران قدیم را کرده. نه خیلی خیلی قدیم. همین یکی دو سال پیش. هی آقا. اوضاع زود تغییر کرد. به قول سیلویا پلات: «ناگهان متعجب شدم! «زنی» که سال پیش بودم، کجاست؟ یا آن که دوسال پیش بودم؟ و در فکر آن «زن» من اکنون، چگونه آدمی هستم؟»
بنظرت آیا میتوانم اوضاع را زود برگردانم؟
شاید آره، شاید نه. فارغ از جواب، تلاشم را خواهد کرد. حداقل اینطور پشیمان نخواهم بود. همان حکایت بیت معرووف سعدی که میگوید: «به راه بادیه رفتن، به از نشستن باطل که گر مراد نیابم، به قدر وسع بکوشم».
لذا، ترتیبی باید اتخاذ نمود تا این تغییر نمود پیدا کند. چه ترتیبی؟
جوابش باشد برای فردا.
...
فردا:
در فکر آن بودم که تخته وایتبردی، کاغذی، چیزی به دیوار بزنم و روی آن مواردی که روزانه میخواهم رعایت کنم را بنویسم. چیزهایی از قبیل چهخبرها و مسواک زدن بعد ناهار.
حس میکنم وقتی مواردی که قصد تغییر یا اعمالشان را دارم، مکررن بهم یادآوری شوند و جلوی چشمم باشند، بیشتر به آن پایبند خواهم بود. خیلی بیشتر.
با همین آغاز میکنم. قدم اول را بر میدارم و باقی را به خود راه میسپارم. همانطور که عطار میگوید:
«گر مرد رهی میان خون باید رفت وز پای فتاده سرنگون باید رفت
تو پای به راه در نه و هیچ مپرس خود راه بگویدت که چون باید رفت».
