همیشه در مواجهه با مشکلات ناگهانی و غیرمترقبه بد عنق میشوم؛ شاکی از دنیا که این چه گندی بود که در دامن من گذاشت؟!
راضی یا ناراضی، باید با این چالشها ساخت. دوست ندارم بگذارم این دست اندازها، غمگینم کنند یا مرا از حرکت وادارند.
بگذریم؛ بهتر است به چالش دیشب بیشتر از این وزن ندهم و نپردازم.
جالب است که برخی چیزهای ساده و غیرمنطقی میتوانند انگیزه و کششی عجیب در آدمی ایجاد کنند. مثال نزدیکش، امروز صبحِ من. کلافگی، خستگی و فرصت کم برای خواب تا ساعت ۶ صبح از دلایل و بهانههایی بودند که دیشب قانعم میکردند که امروز صبح پارک را بپیچانم. اما دیروز یکی از بچهها داخل گروه گفته بود: «هر کی فردا نیاد گی عه».
به همین سادگی. همه آمدند. البته به جز خود آن فرد!