امروز حمید میآید. بد شانسی آورد. اتوبوس اسفراین گیرش نیامد. مجبور است با اتوبوس بجنورد بیاید. اما به هر حال میآید.
خوشحالم از این بابت. حس میکنم قرار است تجربهی خوب یا دست کم جالبی رقم بخورد. با این حال، پیچیدگیهایی برای چند روز به زندگیام خواهد افزود. مثلن امروز وقت باشگاهام است. اما حمید حدود ساعت ۲ میرسد. نمیدانم میتوانم باشگاه بروم یا نه. هیچ دلم نمیخواهد نروم. اگر خوشبین باشیم، فرصت میشود. میشود حرکات کمتری رفت. ولــــی رفت.
استمرار شاید دشواری و رنج داشته باشد اما سازندهتر از این رنج، هیچ رنجی نشناسم. از این رو، ارزش دارد کمی سختی به جان خرید یا رودربایستیها را کنار گذاشت. قریب به یقین، چند ماه یا چند سال دیگر از خودت تشکر خواهی کرد.
...
خواستم حرف را دیگر کش ندهم چرا که اساسن حرف زیادی برای زدن نداشتم و ندارم. اما مورد جالبی یادم آمد. امروز صبح که از خواب پا شدم، دیدم مهدی پیام گذاشته که با بیدار شدنم زنگی هم به او بزنم. یکی دو بار زنگ زدم اما بیدار نشد. رفتم پارکینگ و دوچرخه را برداشتم. به در رسیدم، نسیم خنکی وزید و حالم را حسابی جا آورد. همانجا خطاب به مهدی گفتم: نگاه کن آقا مهدی، یک روز که نمیآیی همین میشود. هوا به این خوبی را از دست میدهی و شاید خیلی چیزهای بیشتر!
