
وقتی تمامن با خودتان روشن نیستید، در به انجام رساندن کارهایتان به مشکل میخورید.
اگر مشخص نباشد که کِی، کجا و برای چه باید کتاب بخوانید، خیلی راحت به درخواست ناگهانی دوستتان برای بیرون رفتن جواب مثبت میدهید.
اگر مشخص نباشد با چه ابزاری و در چه سبکی میخواهید بنویسید، بجای نوشتن غرقِ اینستاگردی میشوید.
اگر هر روزتان با دیروز متفاوت باشد، برای هر موقعیت باید تصمیمی خاص گرفت.
این یعنی استفادهی بیشتر از ظرفیت مغز. استفادهی بیشتر درحالی که تسکهای روتین و قبلی(کارهای قبلی و روزمره) همچنان پابرجا هستند.
به عبارتی دیگر، باید آمادگی مواجهه با کمبود ظرفیت را داشته باشید. باید به خستگی ذهنی و تصمیمهای ضعیف رضایت دهید. باید به بیحوصلگی و کشتن وقت عادت کنید. وقتی که روتینی نباشد چیزی لاغیر را نمیتوان مجسم نمود.
نیاز است هرروزه در ساعت مشخصی بیدار شویم چرا که بدانیم در هر ساعت از روز میخواهیم چه کنیم. اینگونه دیگر نیاز نیست عضلهی اراده و تصمیمگیری را برای کوچکترین فعالیتها بهکار بگیریم.
اینگونه میتوانیم از پس سختیها و پیچیدگیهای بیشتری در طول روز بربیاییم. و این حائز اهمیت است چرا که زندگی غیرقابل پیشبینیست. چرا که زندگی پر از غیرمنتظرههاست.
وقتی که بدانید روزتان را باید چگونه بگذرانید، دیگر برای به انجام رساندن کارها دستوپا نخواهید زد.
خواهید دید که نه تنها بهرهوری بیشتری دارید بلکه آزادی بیشتری را نیز تجربه میکنید.