ویرگول
ورودثبت نام
زئوس؛ خدای خدایان
زئوس؛ خدای خدایاناینجانب زئوس هستم؛ خدای خدایان؛ رفیقِ شفیق اوریلیوس اعظم. پیش می‌آید که مرا یاسین هم خطاب کنند. و البته در مواقع رسمی، باقریان. به‌هرحال عتش‌ام نوشتن است و اینجا هم قبرستان نوشته‌های ناپخته‌ام:)
زئوس؛ خدای خدایان
زئوس؛ خدای خدایان
خواندن ۲ دقیقه·۲ سال پیش

برو کار می کن مگو چیست کار!

از دیروز است افتاده ام در پی کار. دنبال دور کاری نیستم وگرنه موقعیتش بود. دور کاری مرا آدم نمی کند. مهدی می گوید دور کاری هیچ کس را آدم نمی کند. بیچاره «دورکارها»...

اما اگر از دورکاری بگذریم، آیا در این شهر نیم وجبی کار پیدا می شود؟

طبعن همیشه گزینه کارگری هست. اما از کارگری هیچ چیز در نمی آید. نه فروش یاد می گیری و نه مهارتی به دست می آوری. صرفن کار یدی است. کار یدی ارزش وقت گذاشتن ندارد.

به آشناها رو انداختم. یا به اندازه کافی آشنا نداشتم یا شایدم به دردشان نمی خوردم. جای خاصی یا پیشه به خصوصی برای کار کردن در ذهن ندارم. بیشتر می خواهم سرگرم کاری باشم. اما انگاری شهرمان چندان با افرادی که دنبال سرگرمی می گردند میانه خوبی ندارد.

حالا نمی دانم چه کار کنم. به گمانم باید بیفتم کف خیابان و سرگرمی ای پیدا کنم. یحتمل به مغازه های زیادی باید سر بزنم. دوست داشتم اگر می توانستم در کارخانه مشغول شوم اما آنجا حساب و کتاب دارد. همینطور کشکی نمی شود رفت و مشغول شد. حتا اگر بر فرض محال، کارآموزی بخواهند، باید فرایندی را طی کنم. بعدش می توانم مشغول به کار شوم.

یک مشکل ماجرا، فرصت یک ماهه ای است که دارم. تا شروع ترم چیزی نمانده و نمی توانم بیشتر از یک ماه بمانم. این مسئله چندان برای صاحب کار خوشایند نیست.

اگر بروم سراغ کاری که بلد نیستم، احتمالن پولی برای ماه اول بهم ندهد. ماه بعدش هم نیستم. اگر بروم سراغ کارهایی که بلدم، خب اممم چندان زیاد نیستند. تو فست فودی کار کرده ام و لوازم تحریر. از طرفی کمتر فست فودی و لوازم تحریری است که در تابستان نیاز به شاگرد داشته باشند. هزار ماشاالله این نیم وجبی های تخس در تابستان می افتند به جان کار و تا شروع مدارس مشغول می شوند.

خلاصه که این است وضعیت من در این روزهای تابستان. اگر تغییری ایجاد شد، آن را از شما دریغ نخواهم کرد ;)

شغلتابستانیادداشت روزانهاستمرار
۵
۰
زئوس؛ خدای خدایان
زئوس؛ خدای خدایان
اینجانب زئوس هستم؛ خدای خدایان؛ رفیقِ شفیق اوریلیوس اعظم. پیش می‌آید که مرا یاسین هم خطاب کنند. و البته در مواقع رسمی، باقریان. به‌هرحال عتش‌ام نوشتن است و اینجا هم قبرستان نوشته‌های ناپخته‌ام:)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید