تقدیر

چرا می‌نویسم؟ چون کسی که یک و نیم سال بود حرفامو بهش میزدم، دیگه نیست.
چرا نیست؟ بستگی داره از نظر من باشه یا از‌ نظر اون یا یه ناظر بیرونی.
به خودم میگم دوستی آب و آتش نابودی دوتاشونه. دو نفر اینقدر متفاوت، فقط تو دنیای ریاضیات احتمال باهم بودنشون صفر نیست.
به خودش میگه هر خوبی که برای من خوب نیست. من دنبال چیزای دیگه‌ای هستم تو زندگی.
ولی تو نگاه یه ناظر، ما قربانی هستیم.
قربانی بی‌کسی و تنهایی؛ درک نشدن؛ نبودنِ کسی که بتونی باهاش در مورد خدا، نقاط تاریک شخصیتت، آخرین آهنگ شادمهر و حتی مهریه صحبت کنی. صحبتی که با یک بغل از راه دور و بوسه‌ای تلفنی به پایان برسونی و اون لحظه احساس کنی هرچی که از دنیا میخوای رو داری. اگه این درک‌شدن نبود چطور امکان داشت یه مرداب و یه دریا اینطور به هم بپیوندن؟
قصه ما مقصر نداشت. آتشی که دنبال اکسیژنه تا بیشتر بسوزه و آبی که اکسیژن داره و میخواد قلب یخیشو با یه شعله زنده کنه. بنظر معقول میاد ترکیبشون ولی عقل کجای این طبیعت، فرمانروای مطلقه؟ غریزه، جایی که فکرشو هم نمیکنی داره عقل تو رو گول میزنه.
دنیایی رو تصور میکردم که همه از بدو تولد یک ماسک رو چهره و اندام و صداشون دارن. ظاهر همه شبیه هم. تو چنین دنیایی میشه تصور کرد دو نفر همدیگه رو برای اون گوهر وجودی همدیگه می‌خوان و نه بخاطر یه تن سفید و چال گونه و اغنای جنسی.

دلم میخواد صحبت کنم از تجربه هام و چیزایی که شاید اگه درک میشد الان تو این نقطه نبودم ولی ناامیدم از صحبت کردن. باید هم من تجربه کنم و هم تو تجربه کنی تا بفهمیم این حرف درسته یا نه؟
«تو ساده دل کندی ولی
تقدیر بی‌تقصیر نیست.»