تصمیم داشتم افکارم رو وارد یه سالنامه بکنم به صورت روزانه ولی همین چندوقت پیش متوجه قیمتها شدم و گویی حتی تلاش برای بهبود سلامتروان در این وضعیت هم بیفایدهست.
ساعت ۴.۱۲ صبح روز ۳ اردبیهشت مال ۱۴۰۵.
دوست ندارم بگم همیشه ولی اکثر اوقات همین مواقعهاست که ذهنم خودش رو جمع میکنه، یه برنامه کامل برای زندگیم مینویسه، احساس شوق زیاد ناشی از دوپامین ترشح شده توسط هیپوتالاموس رو تجربه میکنم. ولی... دریغا زمانی که تصمیم به گذاشتن قدم اول میکنم همهچیز خراب میشود گویی اصلا از اول وجود نداشته.
دیر شروع میکنم و زود تموم میکنم. نمیدانم اینهمه سرشوقیای که برای کارهای روزمره زندگیم دارم کجا میرن، درست زمانی که تصمیم به انجام میگیرم فرار میکنن.