باران

?به نام خالق باران?
«باز باران با ترانه با گوهر های فراوان می خورد بر بام خانه » هر وقت باران می بارد مانند امروز من غرق در خاطرات کودکی ام می شوم ، خاطراتی شیرین و روزهای فارغ از دغدغه .
مثل همیشه در اتاق نشسته بودم که صدای لذت بخش باران را شنیدم و دوان دوان به سوی پنجره آشپزخانه رفتم ، تا چشمم به پنجره افتاد ، لذتی فراوان مرا در بر گرفت و من با همان لباس های کم به سوی حیاط پرواز کردم.
قطرات باران چون مرواید بر روی موهای طلایی ام س‍ُر می خورد و هر قطره اش جان تازه به کالبدم می دمد! و قطرات باران شبنم گونه بر روی گل ها و درختان باغچه می نشست و به من انگیزه و شور هدیه می داد و چه بوی باران مرا مست و مدهوش می نماید و شادابی را به تک دانه تگ انگور می بخشد.
دستانم را باز کردم تا باران را حس کنم و چه زیبا و شگفت انگیز قطرات کروی شکل در روی دستانم قرار می گرفتند و من چه لذت وصف نشدنی می برم و با بارش باران یاد خاطراتم در کوچه پس کوچه های کودکی می افتادم. آنجایی که در جنگل های گلستان با چکمه های پلاستیکی ام و با بارانی سبز یشمی ام می دویدم و می خواندم:
باز باران با ترانه
با گهرهای فراوان
می خورد بر بام خانه
یادم آرد روز باران
گردش یک روز دیرین
خوب و شیرین
توی جنگل های گلستان
کودکی ده ساله بودم
شاد و خرم
نرمو نازک
چست و چابک
با دو پای کودکانه
می دویدم همچو آهو.......
و چه روحم آرام می گرفت و چه سر خوش و شادمان بودم و چه افکار کودکانه و معصومانه ای داشتم....
ناگهان با صدای مادر عزیز تر از جانم ، به زمان حال پرت می شوم
_یاسی جان، بیا کیکت سوخت ?
_چشم اومدم.
با شتاب به سمت فر می روم و کیکی که قبل در فر اجاق گاز گذاشتم را بر می دارم و بعد از کار های مربوطه ، با پالتویی که مادر جان به اجبار مرا وادار کرده بپوشم ، به زیر باران می روم با شوق بیشتر از دفعه اول.
در حیاط زیر باران می دوم و چرخ میزنم و می خوانم:
گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد
چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید
واژه ها را باید شست
واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد
چترها را باید بست
زیر باران باید رفت
فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد
با همه مردم شهر ، زیر باران باید رفت
دوست را، زیر باران باید دید
عشق را، زیر باران باید جست
یک آن قلبم تیر می کشد با یاد آوری عزیزی که در ذهنم نقش می بندد ؛ یاد آور آن مهربان و نبودش قلبم را به درد می آرد، و دنیا برایم رنگ می بازد، باران زیبا و قطرات چون مروایدش و بوی خاک مخلوط با باران ، همه و همه و ......
او منجی است ، او عزیز منتظران است ، آری او یوسف گم گشته زهرای محمد است، او مانند باران است و من مانند کویر ، او مرا سیراب می کند...
باران یاد آور اوست ، یاد آور مهدی صاحب الزمان.....❤️