معمولاً زندان یک محیط زندگی دستهجمعی است و بهترین دلیل آن این است که، در زندان شهر ما زندانبانان نیز مانند زندانیان باج خود را به طاعون میپرداختند و بر طبق نظر عالیهی طاعون، همه کس، از مدیر زندان گرفته تا پستترین زندانیان محکوم بودند و شاید برای نخستین بار در زندان عدالت مطلق برقرار میشد.
این جملات، بخشی از کتاب فوقالعادهی "طاعون" اثر "آلبر کامو" بودن. طاعونی که بر سر کل شهر آوار میشه و تنها چیزی که میشه عدالت واقعی رو در اون دید، طاعون و درواقع مرگ هست.

اولین بار که این کتابو خوندم، هیچوقت فکر نمیکردم روزی برسه که شرایط مشابهشو تجربه کنم...
بله! روزگاری در تاریخ با "طاعون"، و امروز روزگار ما با "کرونا"... کرونایی که مهمون خیلی ناخونده ای بود و خیلی از آدمای اطرافمون رو بی رحمانه ازمون گرفت منو برد لابه لای تمام جملات کتاب طاعون.
طاعون آلبر کامو انسان های مختلف از اقشار مختلف جامعه رو در مقابل هم قرار میده. نقاب های آدم ها رو برمیداره و حقیقت عریان رو نمایان میکنه. چیزی که ما هم با کرونا تجربه ش کردیم و واکنش آدم ها رو از منفی ترینش و سودجویی یه عده تا مثبت ترینش و فداکاری یه عده ی دیگه دیدیم. این کتاب آدم رو وادار به فکر کردن به خودش و جامعه ش میکنه.
این هم بخش دیگری از این کتاب تأثیرگزار:
راه ساده برای آشنایی با یک شهر (جامعه) این است که انسان بداند مردم آن چگونه کار می کنند، چگونه عشق می ورزند و چگونه می میرند... مردم شهر اُران، زیاد کار میکنند، اما پیوسته برای پولدار شدن... مخصوصاً به تجارت علاقمندند و به قول خودشان داد و ستد را بر همه چیز مقدم می دارند... مردان و زنان با آنچه عمل عشق خوانده می شود، همدیگر را به سرعت می بلعند یا تسلیم انس طولانی دوجانبهای می شوند... در میان این دو افراطکاری، اغلب حد واسطی وجود ندارد و این هم بیسابقه نیست. در اُران مانند جوامع دیگر، براثر فقدان دقت و تفکر، انسان ناگزیر است، ندانسته دوست بدارد. در جوامع اینچنینی، طاعون همه قدرت عشق و حتی دوستی را از انسانها سلب میکند، زیرا عشق تا حدی به آینده احتیاج دارد، اما برای مردمان طاعون زده آیندهای وجود ندارد؛ آنان فقط با لحظهها زنده اند.
پیشنهاد می کنم این کتاب رو حتما بخونید. چون به این روزهای زندگی ما خیلی شباهت داره....
