این داستان بر اساس واقعیت است...

برای من ورود به دیجی کالا از کوچکترین به بزرگترین شرکت اتفاق افتاد.
شاید برای شما هم پیش اومده باشه، اون نقطهای که یه روز از خواب بیدار میشی و میفهمی دیگه نمیخوای اون لباس سابق رو تنت کنی و وقت تغییره.
زمان تغییر من هم رسیده بود، البته از اون فکرها و تغییراتی که دیگه از " کار کردن برای بقیه خسته شدم و وقتشه بیزنس خودم رو راه بندازم" هه، بیزنس!!!
گردونه برای من جوری چرخید که سر از دیجی کالا - واحد محتوا درآوردم. راستش اون موقع با نیمچه اعتباری که توی لینکدین برای خودم به دست آورده بودم تونستم این آفر رو بگیرم. خوشحال بودم؟ صد در صد. هیجان داشتم؟ هزار درصد. من بالاخره رفته بودم جایی که همیشه مصرف کنندهش بودم و حالا دقیقا رفته بودم پشت لبخند بزرگ دیجی کالا. : )
اجازه بدین بدون هیچ شک و تردیدی بگم که همهتون از خدمات من توی دیجیکالا استفاده کردین، چه خریدار باشید و چه نباشید. یه راهنمایی دیگه، چند وقت پیش یه عزیزی دیدم که فرمودن دیجی کالا دیگه مثل گذشته نیست و فقط شده دیدیکالا .
بله درست شنیدین، احتمالا بهش نزدیک شده باشید. من توی تیم UGC کار میکنم؛ به زبانی دیگر user generate content همون محتوای محبوب همه که قبل از خرید میرن بهش سر میزنن و اگه رضایت کاربرهارو ببینن همونجا اد تو کارت رو میزنن.
بنده در ابتدا مسئول نظارت و بررسی بر کیفیت محتوا بودم تا اگر کسی شیطون گولش زد و حرف بدی زد، تصمیم درست رو اتخاذ کنم. ولی چندی نگذشت که Ai اومد و کامل جایگزین فرآیند دستی بررسی ما شد و ما مشغول به کارهایی دیگهای در راستای بهبود مسیر و تجربه کاربر شدیم که قصهی دراز داره...
اما برگردیم به سوال اول:
آیا واقعا حضور در شرکتهای X - Y - Z توی موفقیتمون تاثیر داره؟

یکی از اولین چیزهایی که بعد از ورود به دیجیکالا توجهم رو جلب کرد، آدمها بودن.
آدمهایی که هر کدوم یه چیزی برای یاد دادن داشتن. یکی تجربه بیشتری داشت، یکی از یه دانشگاه خوب اومده بود، یکی خیلی فنی بود، یکی طرز فکر جالبی داشت و یکی هم شاید مسیر کاری کاملاً متفاوتی رو طی کرده بود.
و این خیلی روی آدم اثر میذاره.
مثلاً میبینی یکی برای حل یه مسئله نیاز به دیتا داره، ولی منتظر نمیمونه که حتماً یه دیتا ساینتیست بیاد و دیتا رو براش دربیاره. خودش میره یاد میگیره، درمیاره، تحلیل میکنه و استفاده میکنه.
بعد یه جایی با خودت میگی: خب من چرا بلد نباشم؟
البته این قضیه یه روی بد هم داره و اون هم مقایسه کردنه. خیلی راحت ممکنه هر روز آدمهایی رو ببینی که از خودت بهترن و کمکم بری توی فاز «پس من دقیقاً اینجا چیکار میکنم؟» و دچار همون سندروم معروفِ «من کافی نیستم» بشی.
ولی اگر بتونی این قسمت رو کنترل کنی و به جای مقایسه، از آدمهای اطرافت یاد بگیری، به نظرم یکی از بهترین محیطها برای رشد کردنه. بعد از مدتی هم میبینی فقط یه شغل نداشتی؛ یه عالمه آدم حرفهای هم شناختی که هر کدوم ممکنه یه جایی از مسیرت دوباره به دردت بخورن.

بیایید خیلی روشنفکرانه برخورد نکنیم.ما کار میکنیم که حس مفید بودن داشته باشیم، هویت اجتماعی داشته باشیم، رشد کنیم، تجربه کسب کنیم و کلی چیز دیگه؛ ولی برای کای کافه رفتن هم به پول نیاز داریم!
شرکتهای بزرگتر معمولاً علاوه بر حقوق، یهسری مزایای جانبی هم دارن؛ بیمه، بستههای مناسبتی، تخفیفها، آفرهای مختلف و چیزهایی که شاید هر کدوم به تنهایی خیلی مهم به نظر نرسن، ولی وقتی همه رو کنار هم میذاری، میبینی اتفاقاً تفاوت قابل توجهیه.
مخصوصاً وقتی قبلاً توی یه شرکت کوچیکتر کار کرده باشی و بدونی بعضی وقتها «مزایا» یعنی اینکه آخر سال بهت بگن:
«خسته نباشید!»
البته این رو هم نمیشه به همه شرکتهای کوچیک تعمیم داد، ولی به طور کلی هرچی سازمان بزرگتر و جاافتادهتر باشه، معمولاً ساختار حقوق و مزایا هم منظمتر و قابل پیشبینیتره.

این یکی برای من خیلی شخصیه. قبل از دیجیکالا، من توی یه شرکت کوچیک کار میکردم و اگر ازم میپرسیدید شغلت چیه، احتمالاً جوابم یه چیزی در این مایهها بود:
«نویسندهام... البته SEO هم کار میکنم، محتوا رو هم مدیریت میکنم، یه وقتایی گرافیستم، اگه لازم باشه فاکتور هم میزنم!» :)
واقعاً همهکاره بودم. اون موقع شاید فکر میکردم این خیلی خوبه؛ اینکه از پس همهچی برمیام.
ولی امروز که بهش نگاه میکنم، یه سوال مهمتر دارم:
من دقیقاً داشتم توی چی خوب میشدم؟
چون گاهی «همهکاره بودن» با «توانمند بودن» اشتباه گرفته میشه. اینکه بتونی ده تا کار مختلف رو انجام بدی الزاماً به این معنی نیست که داری توی یکی از اونها واقعاً رشد میکنی.
توی شرکتهای بزرگتر معمولاً نقشها تخصصیترن و قرار نیست چون بلدی فتوشاپ باز کنی، فردا صبح طراح گرافیک تیم هم باشی!
من قبل از دیجیکالا Product Management رو میشناختم. اسمش رو شنیده بودم، دربارهش خونده بودم، حتی میدونستم تقریباً چه کاریه.
ولی بین «شناختن اسم یه شغل» و «فهمیدن اینکه شاید خودت واقعاً اون کار رو دوست داشته باشی» زمین تا آسمون فاصلهست.
اینجا آدمهایی رو دیدم که توی Product کار میکنن، باهاشون در ارتباط بودم، توی بعضی پروژهها و مسئلهها از نزدیک دیدم چه شکلی فکر میکنن و کمکم فهمیدم که:
اوه... شاید من اینو دوست داشته باشم!
نه اینکه دیجیکالا مستقیماً منو وارد مسیر Product کرده باشه. اتفاقاً تا امروز هم اون فرصتی که میخواستم برای ورود به این مسیر برام فراهم نشده. ولی حداقل الان میدونم دنبال چیام.
دیگه Product برای من فقط یه عنوان شغلی توی LinkedIn نیست. میدونم آدمهاش چه کار میکنن، مسئلههاش چیه، چه مهارتهایی لازم داره و مهمتر از همه، فهمیدم که میخوام یه جایی از آینده کاریام رو اونجا بسازم.
و به نظرم این خودش یکی از مزایای بزرگ قرار گرفتن توی یه محیط بزرگه؛ اینکه با مسیرهایی آشنا میشی که شاید اگر جای دیگهای بودی، اصلاً سر راهت قرار نمیگرفتن.
شاید این یکی چیزی باشه که تا وقتی تجربهش نکنی، درست متوجهش نشی. من دو ساله توی UGC دیجیکالا با محتوایی سر و کار دارم که میلیونها کاربر تولیدش میکنن.
یعنی در طول این دو سال، فقط با «نظر کاربر» سروکار نداشتم؛ عملاً یه تکه کوچیک از رفتار میلیونها آدم رو دیدم.
اینکه مردم چی میخرن، درباره چی سوال دارن، از چی ناراضیان، چه چیزی براشون مهمه، چه چیزی باعث میشه نظر بدن یا اصلاً نظر ندن. حتی جالبه که وقتی شرایط بیرونی عوض میشه، رفتار کاربر هم عوض میشه.
شرایط اقتصادی، اتفاقات اجتماعی، جنگ، تغییر قیمتها و هزار مورد دیگه میتونه روی چیزی که مردم مینویسن و چیزی که از یه محصول میخوان اثر بذاره.
و شاید یکی از جذابترین قسمتهای دو سال اخیر من همین بوده؛ اینکه بفهمم پشت اون چیزی که هر روز به عنوان یک «سرویس» میبینیم، چه تعداد آدم، چه تعداد تصمیم و چه حجم بزرگی از رفتار واقعی وجود داره.
در نهایت چون من این اواخر کتاب Fight club رو خوندم و بعد فیلمش رو دیدم (حالت ایده آل من از گرفتن خط داستانی) دوست دارم کل این مطلب رو با یه نقل قول از همین اثر تموم کنم:
“How much can you know about yourself if you’ve never been in a fight?”
— Chuck Palahniuk, Fight Club