«طرد شده»

راستش اين اولين داستانم نيست...من داستان هاي زيادي نوشتم و حتي بعضياشون رو براي دوستام خوندم و اونا خيلي خوششون اومد و به من گفتن كه ادامش بدم و چاپشون كنم ولي من بي خيال اون داستان ها شدم...اين داستاني كه الان ميخوام براتون بزارم هنوز كامل نيست...راستش جوري كه ايده ي اين داستان به ذهنم رسيد يكم عجيب و غريبه...من داشتم با تلفن با دوستم حرف ميزدم كه يك ليوان آب دستم بود وقتي كه ميخواستم آب رو بنوشم، يك قطره از ته ليوان چكيد و افتاد زمين و ايده اين داستان به ذهنم رسيد (راستش تخيل خيلي قوي دارم و هر روز كلي داستان توي ذهن خودم ميسازم و خلاصه توي خيالاتم سفر ميكنم) من اون چيزي كه توي ذهنم بود رو براي دوستم تعريف كردم و اون هم خوشش اومد. بعدش قرار شد كه من اين داستان رو بنويسم و يكي از دوستام تصوير هاي اون رو نقاشي كنه. فعلا يك قسمت كوتاهش رو ميزارم شما هم نظرتون رو حتما بگيد و اينكه ادامش رو بزارم يا نه؟ و اينكه اگر بخوايد ميتونم عكس شخصيت هاي داستان رو هم بزارم:)


«طرد شده»

تاریک بود...کمی هم درد داشت! احساس تو خالی و سرگیجه داشتم... . چشمهایم را که باز کردم نور خیلی روشنی چشمهایم را اذیت میکرد، اینجا کجاست؟ همه جا سفید بود! هیچ چیزی دور اطراف من نبود. بلند شدم و با خودم گفتم من اینجا چیکار میکنم؟ ناگهان همه چیز یادم آمد... . شروع کردم به این طرف و آن طرف رفتن ناگهان چشمم به دختری سیاه و سفید افتاد! شوخی نمیکنم! آن دختر واقعاً سفید و سیاه بود! وقتی دیدمش چشمهایم را محکم باز و بسته کردم و دوباره نگاه کردم...اما آن دختر هنوزم فقط و فقط سفید و سیاه بود. او داشت به سمت من می آمد. من با ترس به او نگاه میکردم که هر لحظه به من نزدیک تر میشد. او رو به روی من ایستاد و من را نگاه میکرد من هم به او نگاه میکردم.
من و آن دختر به هم خیره شده بودیم. او موهای سفید خیلی بلندی داشت که هنگامی که راه میرفت بر روی زمین کشیده میشد موهایش آنقدر روشن و بلند بود که اگر که از دور نگاه میکردی مانند تور عروس روی زمین کشیده میشد. قسمت قرنیه ی چشمانش سفیده سفید بود ولی عنبیه اش همچون شب سیاه بود. هنگامی که به او خیره میشدی در چشمان سیاهش فرو میرفتی...چشمانش ژرف بود همانند اقیانوس و غمگین بود همچون چهره ی مظلوانه ی ماه که در تاریکی شب گم شده است. پوست سفید و لب های کوچک و ظریفش تو را مجذوب خود میکرد. به راحتی میتوانم بگویم که وقتی به او خیره می شوی میتوانی راحت همه چیز را از یاد ببری. لباس سیاه گشاد و بلندی پوشیده بود و تنها انگشت های سفید و برهنه ی پاهایش از پایین لباسش بیرون زده بود. زیبا بود.
او به چشمان سبز من خیره شده بود و تنها چیزی که شنیده میشد صدای نفس های نا هماهنگ مان بود. بعد از مدتی او به پشت سر من اشاره کرد؛ من نیمکت سفیدی رو که قسم میخورم قبل از آمدنش آنجا نبود، را دیدم. او به من با اشاره ی دستش گفت که بنشین و من مانند حیوانی حرف شنو نشستم و او نیز کنار من نشست. ما چند ثانیه به همدیگر خیره شدیم و بعد او با صدای آرامی به من چیزی گفت. من که درست نشنیده بودم گفتم: «چی؟» او با صدای بلند تری گفت:« بگو.» من مکث کردم و گفتم: «چی رو بگم؟» گفت :« بگو چرا؟» من گفتم :« چی چرا؟» او هنوز هم با همان صدای آرام صحبت میکرد و من برای اینکه بتوانم حرف هایش را بشنوم تا حد ممکن به او نزدیک شده بودم. او گفت :« چی شده؟ چرا اینجایی؟» من گفتم :« تو کی هستی؟» او به سوال ام جواب نداد گفت: «چرا اینجایی؟» من کمی کلافه شده بودم و سعی کردم که صبر و شکیبایی به خرج بدهم و کمی با حوصله تر عمل کنم. گفتم: «خب اسم من جان هستش و 28سالم هستش. من هم مثل هر آدم عادی که هست زندگیه خودم رو داشتم. کار میکردم، تفریح میکردم، با دوستام و خانواده ام وقت می گذراندم، بازی های ویدیویی میکردم، کتاب میخواندم، ورزش میکردم، شاید گاهی اوقات هم آواز میخواندم! و... . خب یک مدت همه چیز خوب بود و من خوشحال بودم تا اینکه...» من مکث کردم، به دختر نگاه میکردم که با تمرکز به من خیره شده بود و به حرف هام گوش میداد. من ادامه دادم:« خب میدونی در کنار این شادی هام چیز های غمگینی هم بودن خب مطمئنا نمیتونم بهت بگم که زندگی بی نقصی داشتم، بزار اینطوری بهت بگم... من سعی میکردم که شاد باشم و بیشتر اوقات هم جواب میداد اما... .» من دوباره مکث کردم راستش فکر کردن به خاطرات غمگین من رو مثل هر آدم عادی ناراحت میکنه. اون دختر هنوز هم با تمام توجه به من خیره شده بود. من ادامه دادم:«راستش خانواده ام من رو به فرزندی گرفته بودن چونکه اونا بچه دار نمی شدن و خب موقعی که من رو به فرزندی گرفتن من فقط چند ماه ام بود. زمانی که من 5 سالم شد اونا صاحب یک پسر شدن، مثل یک جور معجزه بود برای کسی که نمیتونه بچه دار بشه!
خلاصه که بعد از اون ماجرا، اون پسر عزیز دور دونشون شد و با من جوری رفتار میشد انگار که از سر اجبار من رو به فرزندی قبول کردن! و خب من هیچ وقت احساس خوبی نداشتم...میدونی اون پسر مثل برادرم شد. با اینکه تا 3 سال ازش کینه به دل داشتم چونکه تا قبل از اینکه اون به دنیا بیاد همه چیز رو به راه بود. ولی اون با اینکه از من کوچکتر بود بهم کمک میکرد و خب ما به مرور زمان خیلی با هم صمیمی شدیم. ما همه ی کار هامون رو با هم انجام میدادیم و خب یک جورایی با هم هماهنگ بودیم ولی...ماها خیلی با هم متفاوت بودیم و من یک جورایی تنها بودم...میدونی که چی میگم اون پیشم بود و من دوستش داشتم ولی خیلی تنها بودم...خانواده ام به اون همیشه توجه ویژه ای داشتن و همیشه به من توجه کمتری داشتن خب ببین اون موقع من فقط بچه بودم و به توجه و تشویق نیاز داشتم!
من با اونا متفاوت بودم چه از نظر ظاهری که خب واقعاً خیلی فرق داریم و چه از نظر افکار و رفتار. اونها خیلی ساکت و جدی بودند ولی من پر شور و نشاط و شوخ طبع. اونها چشم های قهوه ای تیره با موهای صاف قهوه ای سوخته داشتند. ولی خب من چشمام سبز هستش و مو هام هم خرمایی روشنه و حالت داره.
ماها تا 10سال زندگی کردیم و من هر طور که شده باهاشون سر میکردم ولی... یک روز که همه چیز خوب بود...من روز خیلی خوبی رو شروع کرده بودم و خیلی خوشحال بودم. من توی اتاقم داشتم وسایلم رو جمع و جور میکردم و زیر لب آواز میخواندم که یک دفعه ای پدر و مادرم وارد اتاقم شدند و من دست از کار کشیدم. اونها اولش شروع کردند به گیر دادن به من مثل: چرا آنقدر اتاقت بد شکله؟ چرا این لباس رو پوشیدی؟ چرا همش در حال آواز خواندنی؟ تو باعث آزار دادن ما میشی و... . اونها همینطور داشتند به من گیر میدادند که یک دفعه ای تلفن خونه زنگ خورد... . مادرم رفت و تلفن رو برداشت؛ بعد از چند لحظه چهرش سفید شد. پدرم گفت که :« چی شده؟» بعد مادرم با صدای لرزان گفت که:« ........توی بیمارستانه! گفتن که تصادف کرده!...» و وقتی که اینو گفت از هوش رفت. پدرم داد زد: «وای! چی شد؟!» بعد رو به من فریاد زد: « برو سریع آب بیار! قرص هاشو بیار!» من هم سریع رفتم و آب و قرض های مادرم رو آوردم. موقعی که مادرم به هوش اومد ما سوار ماشین شدیم و به بیمارستان رفتیم. برادرم آنقدر که حالش بد بود که رفته بود توی کما! ما چندین ساعت توی بیمارستان ماندیم. در تمام آن مدت مادرم روی صندلی نشسته بود خم شده بود سرش را بین دستهایش گرفته بود و گریه میکرد. آخر های شب قرار شد که مادرم در بیمارستان بماند و من و پدرم به خانه برویم.

من و پدرم به خانه رفتیم و من به محض رسیدن به خونه توی اتاقم رفتم خودم رو انداختم توی تختم و به امروز فکر کردم. هی از خودم میپرسیدم که: « هی رفیق همه چیز خوب بود...تو خوشحال بودی...ولی بعدش چی شد؟ چه اتفاقی افتاد؟ چرا اینجوری شد؟» من خیلی غمگین بودم. بعد از گذشت تقریبا چند روز برادرم هنوز در کما بود و بیهوش بود. ولی...ولی یک شب که پدرم من را به خاطر اینکه چقدر خطم بد است و نامنظم هستم داشت دعوا میکرد که مادرم با پریشانی و صدای بغض مانند گفت: «.............حالش بده زود بیاین بیمارستان!» من و پدرم سریع حاضر شدیم و سوار ماشین شدیم و به بیمارستان رفتیم. زمانی که به بیمارستان رسیدیم به قسمتی رفتیم که برادرم بستری بود. مادرم را که صورتش خیس اشک بود را دیدیم. پدرم از مادرم سوال کرد که چه اتفاقی افتاده و مادرم تعریف کرد:« اولش همه چیز تقریبا مرتب بود. بعدش دکتر ها اومدند و به من گفتند که اون به هوش اومده و من خوشحال شدم و پرسیدم که کی میتوانم ببینمش ولی خب بعد از چند ساعت اونا گفتن که حالش خوب نیست هیچ چیز دیگه ای نگفتند.» بعدش دکتر از اتاق برادرم اومد بیرون و به ما گفت که:« متاسفم ما ایشون رو از دست دادیم.» همون لحظه پدرم رنگش سفید شد مادرم جیغ کشید و من همون جا خشکم زده بود نمیدانستم که باید چه عکس العملی نشون بدم! بعد از اون اتفاق موقع خاکسپاری برادرم من هنوزم توی حالت شک بودم. با هیچ کس حرف نمیزدم، غذا نمیخوردم، صبح ها که از خواب میخواستم بلند بشم احساس میکردم که نباید بلند بشم، احساساتم به هم ریخته بود...من خورد شده بودم. من تا یک هفته اصلا اشک نریختم تا اینکه یک روز زمانی که روی تختم دراز کشیده بودم و داشتم آهنگ گوش میدادم مادرم اومد توی اتاقم و من رو برای شام صدا زد. از زمان رفتن برادرم رفتار اونها نسبت به من وحشتناک تر شده بود. من وقتی که کوچکتر بودم فکر میکردم که وقتی برادرم وجود داشته باشد من ناراحت هستم ولی بعدش از این پشیمان شدم من اونن شب وقتی که پایین رفتم برای خوردن شام اگر چه که اصلا اشتهایی نداشتم ولی سعی کردم که تلاش خودم رو بکنم نمیدونم چی شد که یک دفعه ای پدر و مادرم دعواشون شد و آخرش کشیده شد به منبه من كشيده ميشد.
اونها من رو مرتب سرزنش میکردند من اون لحظه خیلی بدجور از کوره در رفتم با عصبانیت سرشون داد میزدم بهشون میگفتم که اونا خیلی به من بی توجهی کردند. بعدش هم سریع میز شام رو ترک کردم و رفتم توی اتاقم و بعد از مدت ها شروع کردم به گریه کردن انقدر گریه کردم که چشم هام از شدت درد باز نمیشد. از موقعی که برادرم رفت من همیشه خودم رو سرزنش میکنم چونکه...چونکه مشکل اون نبود تقصیر اون نبود با وجود اون من محکم تر بودم ولی با رفتنش من رو داغون کرد. همیشه افسوس میخورم که من نتونستم حتی برای اخرین بار ببینمش و باهاش خداحافظی کنم.»
این لحظه من بالا رو نگاه کردم که اشک هام جاری نشن. نمیتونستم توی چشم های اون دختر نگاه کنم. بعد از چند دقیقه اون هنوز ساکت بود انگار که میخواست ادامه ی حرفام رو بشنوه. من به سختی بغضم رو که داشت گلوم رو خفه میکرد قورت دادم و ادامه دادم:« من بعد از اون بعد از اون پدر و مادرم همیشه توی خودشونن و لباس های رنگی نمیپوشند ولی من همیشه سعی کردم که خودم رو شاد نگه دارم و لباس های رنگی بپوشم و زندگی عادی خودم رو ادامه بدم. رابطه ی من و پدر و مادرم خیلی سرد شده. موقعی که من به سن قانونی رسیدم بعد از تموم کردن دانشگاه من شروع کردم به کار کردن. و خب تا اینجا همه ی کار هام رو خودم انجام دادم... اما خب من از همون موقع به بعد خیلی ساکت شدم و خب راستشو بخوای دچار افسردگی شده بودم تا اینکه دیشب از شدت فشاری که بقیه روم گذاشته بودن و مرور خاطرات گذشته روی تختم دراز کشیده بودم و که خوابم برد. موقعی که بیدار شدم، دیدم که اینجام و همینطور که میبینی الان رو به روت نشستم.»
من ساکت شدم و هیچ چیز دیگه ای نگفتم آن دختر وقتی که ساکت شدم چند دقیقه به نگاه کردن مستقیم توی چشم هایم ادامه داد و بالاخره آخرش چشمانش را از چشمانم جدا کرد. من بهش گفتم که:« تو کی هستی؟ اینجا چیکار میکنی؟» اون شروع کرد به حرف زدن:« اسم من امیلی هستش و 26 سالم هستش. من از پدری سیاه و مادری سفید به دنیا اومدم. شاید خب باید به رنگ خاکستری در می آمدم ولی اینجا دنیای رویایی نیستش که رنگ ها با هم مخلوط بشن! من هم از همان اول سفید و سیاه به دنیا آمدم. پدر و مادرم همیشه به من میگفتن که مواظب خودم باشم و اینکه حرف مردم برام مهم نباشه چونکه اونها ممکنه به خاطر ظاهر متفاوت من به من حرف های مسخره ای بزنند منم سعی کردم از همون بچگی حرف مردم برام مهم نباشه. پدرم به خاطر ظاهرش به سختی شغل پیدا میکرد و حتی گاهی اوقات میشد که بی کار میماند ولی در کل زندگی مان خیلی بد نبود. من عشق از پدر و مادرم دریافت میکردم و خب این برای من کافی بود. میدونستم که ممکنه مردم از من خوششان نیاید ولی خب در کل خیلی برام اهمیتی نداشتن. موقعی که من به دانشگاه رفتم مجذوب یک پسر شدم که همیشه لباس های رنگی میپوشید ولی خیلی همیشه ساکت بود. آنقدر لباس های رنگی میپوشید که خب خیلی ها در موردش حرف میزدن! همیشه احساس میکردم که اون میتونه من رو درک کنه ولی من هیچ وقت نتوانستم باهاش حرف بزنم من همیشه میدیدمش ولی به محض اینکه چشمم بهش میخورد اون مکان رو ترک میکردم انگار که میخواستم ازش قایم بشوم. توی یک کلاس دیگه ای بودم و اون پسر توی یک کلاس دیگه و از وجودم هم خبر نداشت... . من بعد از تموم کردن دانشگاه هنوز هم بهش فکر میکردم. بعد از دانشگاه من سخت رفتم دنبال کار و خب کسی به من کار نمیداد چونکه خیلی ها از من متنفر بودن و نمی خواستن که حتی منو ببینن و به خاطر ظاهرم هیچ کس حتی حاضر نبود به من یک شانسی بده که ببینه اصلا میتوانم توی اون قبول بشم یا نه! ولی من بالاخره یک کاری پیدا کردم و شروع کردم به کار کردن. من در طول زندگیم دوستی نداشتم و همیشه تنها بودم. توی مدرسه همه مسخرم میکردن و برام قلدری میکردن. من هیچ وقت کسی رو نداشتم که باهاش حرف بزنم...از علاقه هام بگم...باهاش وقت بگذرونم و خیلی کارهای دیگه... . حس خیلی بدی داره که هر جا میری از اون مکان طرد بشی...میدونی چی میگم؟» منم با گفتم:« آره میدونم چی میگی...» اون ادامه داد:« من سالها توی فکر اون پسر بودم همیشه حس میکردم که اون میتونه به من کمک کنه ولی من هیچ وقت دوباره ندیدمش و پیداش نکردم.»

اميدوارم كه لذت برده باشيد:)
ادامش رو بزارم؟